Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het leven in. Zij, de alles omvattende, wat zou er nevens of boven haar bestaan? Zelfvergeten, aan zich zelve onttogen, stond zij daar, als opgelost in haar kind. Zij zag op hem neer, niet met de oogen alleen, neen, mond en voorhoofd, heel het bleeke, hartstochtelijke gelaat was één blik. Eindelijk kwam er een glimlach op, een flauwe weerschijn van den zijnen; alsof zij voor een vuur stond en de vlam haar bescheen. „Hoe schoon," zeide zij.

Ik trachtte op koelen toon te antwoorden. — Moet, dacht ik, het kwade vergoeding vinden, als ware het heilig als de smart; mag een vrouw zich tot zonde laten verlokken door dat meest geliefde speelgoed der vrouw — een kind? — „O ja," was mijn antwoord, „het «ind ziet er lief uit; is de moeder rein, dan mag zij zich verheugen in zulk een schat. Is zij het n'e*_ wel> ik zou liever mijn hand leggen op de gloeiende koopren staven van Gods altaar, waarop het lam ten brandoffer ligt, dan dit heilige kinderhoofdje met één vinger slechts aanraken."

Zij woelde met al haar vingers door zijn dicht krullende haren, als een, die voor geen vuur zou terugdeinzen. Daarop sprak zij met ingehouden, maar vaste stem: „Mijn lam, mijn lam, het was een aan u gelijk, die eenmaal den meest onreinen moed gaf om tot God te gaan. Thans vinden zij zelfs bij den evenmensch geen genade genoeg, om op een woord van zachtmoedig medelijden te mogen hopen."

„Marian , sprak ik ernstig, maar droevig, „depriester, die een lam stal, om het Gode te offeren, was daarom toch een dief. En wanneer een vrouw, door de omheining, waarmee God ware liefde voor ontucht beveiligt, de hand steekt om een kind, een lief, lachend kind te stelen, dan is zij geen moeder, maar een kinderdief; dan is hij een rampzalige wees, maar geen zoon. Al haar kussen kunnen hem in later leven het gemis niet vergoeden van een rein tehuis,

«3

Sluiten