Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uw natuurlijk instinct verliezen? Want geen gewone, vrouw zou in zulk een monsterachtige vervalsching de levensonderteekening durven lezen van een man als ik — met al mijn fouten, al mijn fouten. Eindelijk dan zijn wij gelijk, mijn onvergelijkelijke nicht; gij zijt mijn meerdere niet langer. Afgedaald van uwe hoogte staat ge hier op den effen grond met mij en reik ik u de hand, om u vergiffenis te schenken. Dat is een val voor u, Aurora. Langen tijd geleden verstondt gij mij zelden, maar tevoren kon ik u hiervan geen verwijt maken. Gij stondt toen, meende ik, te hoog, om naar beneden te kunnen zien. Maar thans haal ik ruimer adem, thans mag ik vergeven — neen, vrees niet, wij gaan scheiden. Dierste, menschen hebben mijn huis verbrand, mijn bedoelingen gelasterd, maar niet een heeft, dit zweer ik, mijn ziel zoo schromelijk verongelijkt, als deze Aurora, die Lady Waldemar mijn vrouw heeft genoemd."

,,Dus niet met haar gehuwd?... En gij zeidet toch ..."

„Nog eens? Daar, lees dit..." Hij haalde een brief uit... Dit zendt zij u door mij."

Bij het schijnsel der maan rukte ik, meer dan dat ik las, met hartstochtelijke gejaagdheid, den inhoud uit de regelen die ik voor mij had.

Sluiten