Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat het zweet hun letterlijk van het lichaam afdroop, docht hem — toen Motibe hem vroeg hoe hij zulk dansen vond — „een enorm zwaar werk, waar maar weinig profijtelijks in stak." „Zwaar is het," gaf Motibe ten antwoord, „maar het is toch héél mooi en, weet ge, Sekelétoe geeft ons een os, als wij voor hem dansen." Als het karwei was afgeloopen placht deze gemeenlijk een os voor de dansers te laten slachten. Voor de vrouwen was het kijken naar dit dansen een bijzonder groot genot. Zij vergezelden het gebrul gemeenlijk met handgeklap, om uitdrukking aan hun bijval en opgewondenheid te geven.

Te Nalié-le aangekomen, begaf Livingstone zich nog verder-op, terwijl Sekelétoe zijn moeder ging bezoeken. De zendeling drong door tot aan de uiterste grenzen van het land der Barotsi, in de hoop een gezonde streek te ontdekken, vrij van koortsen; doch hij vond niets wat hem leek. Hij besloot dus voorloopig weer naar Li nj anti terug te keeren, te meer daar hij op deze reis zelf veel aan koorts leed. Daarna wilde hij beproeven zijn plan ten uitvoer te brengen om een weg naar zee te vinden en wel in de richting van de westkust, met het Portugeesche St. Paul de Loanda tot einddoel. Vreeselijke toestanden had hij onder de Barotsi gevonden; onder hen had hij het heidendom in zijn ruwste en grofste vormen gezien. Om niet van de dansen te spreken, trof hij een gevoelloosheid en een harteloosheid onder de bevolking aan, zooals hij zich die niet had kunnen voorstellen: kinderen werden zóó maar

David Livingstone 10

Sluiten