Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

altijd het einddoel wezen. Hij was er echter innig van overtuigd dat aan het begin van elke zendingsonderneming vooraf dient te gaan een nauwkeurig op de hoogte zijn van de plaatselijke gesteldheid van het land, waarin men wilde werken.

Na veel moeite met 'Mpende gehad te hebben, bereikten de reizigers eindelijk het Portugeesch gebied, waarin zij goed ontvangen werden, en kwamen zij den 3en Maart 1856 te Tette aan. Hier lag een Portugeesche bezetting onder Majoor Siccard als Kommandant; deze had reeds vooraf aan Livingstone een groote hoeveelheid voedsel toegezonden, zoodat hij en zijn mannen zich eens flink te goed konden doen; de laatste 8 mijlen werden dan ook haast zonder eenige vermoeienis afgelegd. In Tette bleef hij tot den 23"1 April, door een koortsaandoening opgehouden. Bij zijn vertrek liet hij zijn Makolólo hier achter, hun opdragende dat zij op hem zouden wachten totdat hij uit Engeland, waarheen hij thans van plan was te gaan, zou zrjn teruggekeerd. Van Tette vertrok hij naar Senna, waar hij óók met groote vriendelijkheid ontvangen werd, hier door luitenant Miranda en andere Portugeezen. Ook hier had hij een aanval van koorts, die hem een poos te bed hield. Ten laatste bereikte hij den 20"1 Mei Kwilimane, waar kolonel Nunes, „een van de beste lieden van het land", hem ontving. Hier vernam hij tot zijn groot leedwezen dat Kapitein Maclure, luitenant Woodruffe en vijf man van de oorlogsbrik „Dart" op de zandbanken verdronken waren, terwijl zij op weg waren om hem te

Sluiten