Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toen vader scheen begrepen te hebben dat hij stervende was, zijn geest blijkbaar weer helderder werd, toen barstte David in tranen uit. Dien avond sprak hij diep bewogen bij het avondgebed: „Wij danken u, o God, voor onze ouders; wij brengen u onzen dank voor den doode, die in zijn Heer gestorven is.

Livingstone had eerst het voornemen om slechts kort in Engeland te blijven — hoogstens drie of vier maanden —, daarop naar K w i 1 i m a n e terug te keeren en vóór dat het regenseizoen begon, zich weder, volgens zijn belofte, naar zijn Makolólo te Tette te begeven. Doch daar de Portugeesche Regeering hem de verzekering gaf — eene verzekering, waarvan de vervulling echter achterwege bleef — dat zij goed voor zijn manschappen zorgen zou tijdens zijn afwezigheid, besloot hij wat langer in zijn vaderland te vertoeven. Niet dat hij veel rust zou hebben. De bekende Londensche uitgever Murray verzocht hem een verhaal van zijn reizen te schrijven. Eerst zag hij er erg tegen op, aangezien hij betwijfelde of hij uit de aanteekeningen van zijn dagboeken wel een populair boek zou kunnen maken. Doch toen hij maar eerst aan het werk was, kreeg hij er zelfs pleizier in en boeide zijn werk hem zóó, dat hij het geheele eerste gedeelte van het jaar 1857 er aan besteedde. Toch was het voor hem een echt geduldswerkje, om een groot deel van zijn aanteekeningen te rangschikken, aan te vullen en weer over te schrijven. Hij placht dan ook te zeggen dat hij vrij wat liever weer dwars door Afrika zou willen

Sluiten