is toegevoegd aan uw favorieten.

Rinske Sonnema

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gen een overgeleverd geloof, met hem een nieuw levensbeeld boetseerend, waard te worden aangebeden.

Het tweede nummer was afgespeeld en 't dof gemurmel zwol tot een lang geluid van stemmen, nu en dan overklonken door 't hel opgillen aan een joelig tafeltje.

De blauwe onweerswolk had z'n hobbelig lijf een eind verder over den Tuin geschoven, maar niemand merkte het. Het krielde op de paden van elkaar voorbij wrijvende menschen; van Leeuwardens stemmige aristocratie tot de gesigaarde jongelui, die hard rookten en hard praatten en veel hoedafnamen.

't Werd donkerder. Rinske zag bij 't licht van de lantaarn eens op haar programma en toen naar 't orkest, naar den pratenden mannentroep, wier koperen knoopen glommen onder de gasvlammen als een veelvoudige schakel van monster-pailletten.

„Een heerlijke avond, hè Rinske?" vroeg Emma, terwijl ze de hand van haar schoonzuster wat bourgeois drukte.

Ze knikte. „Verrukkelijk!"

„Kom, Sjoerd, zeg jij ook eens wat," voer 't vive wijfje uit, haar hoofdje rekkend om hem beter aan te zien.

„Ik geniet van de muziek," antwoordde hij leuk, met een glimlach.

„En er wordt op 't oogenblik niet eens gespeeld;