is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarheid, dan amuseerden zich de luistervinken als vliegen op een pekton. Maar (Je diensterkens wisten dan wel raad, haalden den zageman voor de pinnen, hingen hem in 't zicht van den kwibus aan den toog. Het schel gekleurd kaboutei ken-met-een-zaag, symbool van den zaniker, waarvan men nu wel veelsoortige exemplaren in de museums van folklore moet vinden, begon seffens te wiewouteren. Wanneer de sullige redenaar den zageman zag,wist hij hoe laat het was, liet zijn betoog in den steek om een versche pijp te stoppen.

Menigmaal wanneer ik geen vrede vond in mijn eigen gepeins, rust noch duur had in de brakke, wispelturige jeugdweelde, zocht ik afleiding in het gezelschap van «De Eenoogige Kapucien». Een zerp genot smaakte ik in den gastvrijen kring, waar men zei : hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Na lange avondwandelingen door de geliefde nachtstad, gemelijk of glunder gestemd, landde ik toch immer aan in het nauwe kronkelstraatje met de oude trapgevelkens. Overouds werd deze steeg misleidend Jeruzalemstraat gedoopt, naam die onwaarschijnlijke en zeldzame beschouwingen in me opwekte. Halverwege stond er de taveerne met verlichte vensters. Een roode lantaarn stak boven de deur, een matglansend vuurbaken boven de voorts schamel-verlichte, hobbelige wegenis. In de schaduw onder het lokkend, rood gegloei hing het geschilderd uithangbord.

Hoe langer ik herdenk, hoe meer herinneringen te voorschijn treden, 't Is alsof ik verroeste sloten open van een huis dat lang gesloten bleef, en waarin een rommel van oude dingen bewaard werd. Tusschen de eens versmaadde voorwerpen ontdek ik verrukkelijke en waardevolle kleinooden, ja, rijke juweelen. Hoe was