is toegevoegd aan uw favorieten.

Het leven en de werken van Michiel de Swaen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De overige personages, als de keizerin Placidia, Porphier, jEmilia en andere, zijn al even kleurloos uitgebeeld als de Iweede-rang-personages uit Mauritius. Het heele drama, wordt gespeeld tusschen Catharina en Maximijn; op geen enkele plaats althans zien wij de andere personages op de handeling ingrijpen. Dit beperkte dramatische conflikt bracht mede, dat eene bepaalde, uitgewerkte karakteristiek bij Placidia en de anderen om zoo te zeggen onverschillig werd. Al de personages, buiten Catharina en Maximijn, schijnen in hoofdzaak op te treden om zich door de leering der martelares tot het Christendom te laten bekeeren.

Het algemeen oordeel over Catharina als treurspel kan al niet veel gunstiger zijn dan hetgeen over Mauritius uitgesproken werd.

Hier hebben wij wel is waar niet le doen met een uit den aard volstrekt lijdzamen hoofdpersoon als Mauritius, die elk drama onmogelijk maakt,

— Catharina is integendeel eene strijdlustige geestdrijfster, die naar werkdadig optreden snakt, — maar de « kruisheldin », die den last van het stuk draagt, heeft een te weinig menschelijk karakter om ons te ontroeren. Zij heeft met alle wereldsche banden afgebroken vóór het stuk begint. Zij gaat door het treurspel als de bewusle draagster van Gods woord en wil. Inwendige strijd tusschen harlstocht en plicht is haar volstrekt vreemd, vermits het dienen van den Heer haar éénige hartstocht en tevens haar éénige plicht is. Zij behoort tot die groep van tooneelhelden, waarover Aristoteles reeds schreef, dal hunne te pure deugd hen voor de tragedie ongeschikt maakt. Zelfs de ongelukken, die Catharina treffen, werken niet aandoenlijk omdat wij weten, dat zij er zelf met een soort van genot henenloopt. Zij smeekt om striemende zweepslagen en gaat naar hel folterrad als naar den eindtriomf van haar aardsche leven. Zij lijdt met onverholen wellust omdat dit lijden haar een glansrijker plaats in den hemel verzekert.

Langs eenen anderen kant is het dramatische kerntje van dit treurspel

— de strijd tusschen Catharina en Maximijn — te gering om onze belangstelling gedurende vijf bedrijven gaande te houden. Na het derde bedrijf, waar Maximijn de christene maagd ter dood veroordeelt, is het drama in onze oogen reeds geëindigd. De Iwee volgende bedrijven leeren ons immers, in