is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moar, ik wiet niet ofjoew veader 'om 'ier wel verdoen kan, want 'ij is alles zoo 'eel aanders gewoon, hè ? Ie ook wel, moar 'n man is toch aaltied weer wat aanders. Zol ij er wel oarig eid an 'ebben om ook 'n pear deagsn bij oons te koemen P dan kon ie seament weer vort goan."

„Nee, dat is veel te druk!'

„Drok? drok ? ik bin niet bange veur 'n beetien drokte. Ofgespreuken, eur! schrief ie 't 'om nou moar gauw, aanders reist 'ij nog de verkeerde kaant op. Scnrief t moar voort; 't is Geert toch wel goed." Doch hoe Stijntje ook aandrong, Nelly was er niet toe te bewegen; pas toen Geert 's avonds zei: Nelly, ik woljoew veader ier broaf geern ers 'ebben en t zol mij spieten as 'ij 't nou niet deed, moar tegen zien zin mot 'ij niet koemen,'' toen bezweek ze en werd de brief geschreven. Dienzelfden avond gingen Stijntje en Nelly hem op de bus brengen. „Neem de lochte mit, 'eur!" waarschuwde Geert. „Och,'' zei Stijntje, „wij kunnen 't best zien, 't is lochte moane!" „Ja, moar de moane zit aachter 'n baank 'eb ik wel ezien.' „Nou, wij zullen eerst ers veurdeure goan, as wij bedonkerd binnen, kunnen wij 't best zien, donkt joew ook niet, Nelly ?" Nelly wist niet, wat „bedonkeren" was, maar ze zei, dat ze 't wel eens probeeren zou en ging mee naar buiten, ,,'t Is wel donker," dunkt me, ik kan 't pad niet zien." „Nou ja, moar nou bin j'ook nog niet bedonkerd, ie bin nog moar net veurdeure. Waacht moar 'n oogenblik, ik kan de locht al zien." „Ik ook,"