is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

brieven, die ik op de advertentie gekregen heb om 'n andere huishoudster. .. daar was niets bij wat 'n beetje geschikt leek, dat weet je zelf."

„Nee, maar als we dan maar'ns'n verpleegster namen... dat zou verre weg het beste zijn," zei Henriet.

,,'t Beste. . . ja, dat is zeker. . . maar 't is nog al kostbaar ook hè. . . Is 't niet 'n gulden of vier per dag, dat zoo'n verpleegster krijgt. . .?"

„Nou ja, gunst, wat zou dat?" Henriets stem schoot scherp uit op-eens. „Dat hoeven wij toch niet te betalen wel... en als vader daardoor goed bezorgd is. .

Evengloeidehetschaamte-achtiginHermansgezicht;hij voelde het verwijt verdiend; maar hij vond snel 'n rechtvaardiging.

„Zoo bedoel ik 't niet. . . Al zou ik 't moeten betalen, dan zou ik dat waarachtig nog wel met liefde over hebben voor den ouwen heer. Dat is de kwestie niet... maar ik vraag me af, of we 't niet even goed kunnen hebben voor minder geld. . . Ik wou 'ns informeeren bij Silvis, die verleden jaar zoo'n Roomschen broeder gehad heeft. . . die is er 'n heelen tijd geweest, herinner je je niet? Ik geloof, dat die menSchen niet zoo duur zijn."

„Fuut. . . zoo'n smerige Roomsche in zoo'n ape-rokkie," zei Jacob en trok 'n vies gezicht.

Toen in-eens viel Laurens geërgerd uit: „Zeg, doe niet zoo misselijk bekrompen asjeblieft. . . waarom zouën die menschen niet even goed zijn als 'n ander. Dat gescheld op andersdenkenden staat zoo ezelachtig-dom."

„Hum, dat woord dom moet jij anders vooral niet te veel in je mond nemen... 't herinnert zoo., aan., ik zal maar niks zeggen," verweerde Jacob zich sarcastisch.

„Nou, zeg 'ns even, is 't uit tusschen jullie tweeën. . . as-je-blieft hoor, ik heb je oordeel niet gevraagd," vermaande Leyter streng, werkelijk boos. Toen, na 'n oogenblikje van wat benauwende stilte: „Ik kan 't in alle geval'ns vragen.. Als ik eenigszins kan, loop ik vanmiddag ook even naar vader. . . We moeten nou in-eens maar spijkers met koppen slaan, dunk je niet, vrouw?"

Mama zuchtte . . . 't was maar treurig zoo'n ziekte, en die zorg, die 't weer gaf ook . . .