is toegevoegd aan uw favorieten.

Oude glossen en hun beteekenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XVII.

In glossaria en glossen 't Oudste Dietsch.

Wat vooral de glossen-verzamelingen karakteriseert, zijn de zeldzame oude woorden (i).

Wel zullen de explicamenta wel eens vernieuwerwetscht zijn door latere afschrijvers, zooals ook in jongere teksten de oude woorden vervangen zijn door latere. Toch komen er de oude in voor; zelfs schijnen ze den oudervvetschen klankvorm vaak behouden te hebben. Ja, een onjuist overgeleverde zelfs kan op 't spoor brengen van 't oude schrift dat gebruikt werd.

Onder de oude woorden hoort 't woord hun dat in het Glossarium Bernense achter elleborum geplaatst is. De toevoeging « ein crut » wijst wel aan dat het minder bekend was. Trouwens, tot nog toe schijnt het alleen als zelfstandig woord in 't Angelsaksisch voor te komen :

(i) Is ook niet merkwaardig dat in een Angelsaksisch vocabulaar (uit de XI" eeuw) bipennis, nog met < stanax » geglosseerd wordt : «a stone-axe. The use of ihis expression... is curieus, as showing, apparently, either that the Anglo-saxons did use axes made of stone, or that they believed that the axes of stone, so often found in different parts of England, and usually ascribed to the Celtic population of the island, were really the Roman weapon designated by that name. > Wright-Wülcker, AngloSaxon and Old English Vocabularies, kol. 334 en n. 't Eerste zou de meening van Dr. Holwerda omtrent de gelijktijdigheid van verschillende beschavingstoestanden bevestigen : vgl. zijn rede De ontwikkeling der praehisto risch-romeinsche archeologie (Leiden 1910), blz. 10 vv., 16, vv.