is toegevoegd aan uw favorieten.

Hoe de gemeente Mepa een kerkklok kreeg

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

graf, met een hart vol smart over zoo groot 'n verharding, maar vol vreeze tevens, dat God zou oordeelen hem, die 't gewaagd had bij 't open graf van den vermoorden broeder deru Heiligen, Alwetenden Rechter te verzoeken. Te huis vond hij z'n vrouw de Njora diep geroerd als hij zelf, want wat aan 't graf was voorgevallen had men haar reeds verteld. Groot was haar vrees voor 't dorpshoofd, die zich zeker zou wreken aan haar man, haar kinderen of haar zelf, om dat, wat de goeroe tegen dien woestaard had durven zeggen aan 't open graf.

Zacht fluisterend zaten ze toen samen bij 't haardvuur achter in de keuken, hunne harten voor elkander uitstortend, vol als ze waren van smart en zorg, medelijden en vreeze. Daarna zwegen ze.

De zon had zich af*gedompeld in de zee. Schaduwen vulden de kleine keuken. Alleen 't knetteren van 't vuur verbrak de stilte en de oplaaiende vlammen deden de droeve trekken, die zich teekenden op beider gelaat, sporen van zooveel angst en leed op Boeroe's achterland reeds doorgemaakt, te scherper uitkomen.

Plotseling weerklonk vanuit 't dorp 'n hartverscheurend gehuil, als van 'n vrouw, die wordt mishandeld door haar heer gemaal, die haar weet z'n slavin, z'n koopwaar, waarover hij naar willekeur kan beschikken, die hij kan mishandelen naar dat 't hem gelust. Verschrikt keken de goeroe en zijn vrouw de Njora op. „'t Is zeker de weduwe van den overledene, die haar klaagzang aanheft", zei de goeroe. Maar 't scherpe oor van de Njora had de stem herkend van Salahoea's vrouw en zij sprak: „neen, 't is niet de stem der weduwe, maar die van de vrouw van 't dorpshoofd, van Salahoea. En dit is niet 't weenen over haar gestorven zwager." Vol spanning luisterden zij, want dra klonken meer stemmen, die zich paarden aan den klaagzang, die opklonk uit 't dorp. De goeroe kon zich niet langer bedwingen en haastte zich naar de woning van 't dorpshoofd, waar in en om de dorpers zich verdrongen. Men liet hem zwijgend door. Bij 't binnentreden van de woning, zat daar met loshangende haren in wanhoop uitkrijtend haar smart, de vrouw van Salahoea op den grond met 't lijk van haar oudste dochter op den schoot. Zooeven nog vol leven, had ze