is toegevoegd aan uw favorieten.

De geschiedenis eener ziel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bovendien in de onmiddellijke nabijheid van Parijs wonende, heb ik beter dan onder alle andere omstandigheden1 den opkomenden vloed van het rationalisme kunnen waarnemen, steeds stijgend wat zijn immer groeienden invloed betrof; afdalend in een anderen zin', wijl het afzakte tot aan de grenzen der vrije gedachte. Ik heb er veel onder geleden, want ik kan wel zeggen, dat de hartstochtelijke begeerte naar waarheid de groote hartstocht van mijn leven geweest is.

Ik heb dus geweldig geleden onder de Synode van 1872, die zoo duidelijk aantoonde tot welk een omlaag halen van die leerstellingen, die het leven der Kerk zelve zijn, men gekomen was. Het Roomsch-Katholicisme, dat ik in Bossuet bestudeerd had, om te zien of het werkelijk wel dat oordeel verdiende, dat men er in' mijn omgeving over velde, scheen mij wel heel verschillend te zijn van den slechten roep, die er van uitging. Met toestemming van mijn echtgenoot, had ik ook kennis gemaakt met de z.g. vrijzinnig-RoomschKatholieken van1 dien tijd, pater Hyacinthe, pater Gratry, de paters Perraud, enz. Ik ondervraagde ze dikwijls, en in hun breede verklaringen, met dichterlijken gloed gegeven, scheen mij het Roomsch-Katholicisme hoe langer hoe schooner toe. Toch was ik er nog ver van verwijderd, mij er bij te willen aansluiten.

In 1872 schreef ik een werkje, getiteld: Le Synode protestant et le Schisme catholique (De Protestantsche Synode en het Katholieke Schisme), niet het vaste voornemen Protestant te blijven, indien men nog krachtig de waarheid kon zeggen aan mijn Kerk, haar haar 'dwalingen en den weg, dien zij insloeg, nog zou kunnen aantoonen.

Van alle kanten riep men mij toe; „Maar gij zijt