is toegevoegd aan uw favorieten.

De geest der Nederlandsche dichters

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

( io5 )

Wij'hieidcn ons op 't nauwst verborgen, Men zogt ons door 't geheele land, Door bosch, door beemd en langs het ftrand, Vaak waren wij in angst en zorgen, Maar 't ging naar wensch, — men zqgt, maar vondt ons niet Tot dat wij ons, na dertien dagen, Op zee bevonden—ach! — toen zagen, Wij 't vaderland verdwijnen in 't verfchiet.

'i Was lang fchoon weêr, de ronde zeilen, Gefpannen door den koelen wind, Deên 't logge fchip, naar wensch, gezwind Gelijk een zwaan, door 't water eilen; Maar. ach, 't geluk werdt enkel ons geleend, ?t Balftuurig lot, te wuft in 't wenden, Herfchept de voorfpoed in ellenden, En zendt den dood, wanneer men 't minfte meent..

Den zesden dag kwam uij het noorden, Zoo als de zon in 't westen zonk, En blikkrend langs de baaren blonk, Een vreeslijk zwarte lucht — men hoorde, Sie noorde-wind verzuchten langs de zee, De nacht kwam fneller aangetoogen, Ontrukte 't licht aan aller oogen, Het wierdc een weer, dat ieder febrikken deê.

'G5 /