Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

( 6 )

Gewis, hij blaekt voor u — door 't heiligst vuur aen 't gloeien,

Gevoelen we al den prijs der ed'le dankbaerbeid; Ons hart bezit geen' wensch, dan voor u uit te vloeien,

Te juichen in het heil, ons door uw deugd bereid. En, zoudt ge ons dezen wensch, geliefde Leydenaren!

Zoudt gij deaa' ed'len wensch ontzeggen aen ons hart? Zoudt gij, na zoo veel gunst, uw grootfte weldaed fparen,

En, na ge ons 't leven fchonkt, ons doraplen in de fmart? Toen, door 't gebrek belaegd, de nare graf kolk, gapend',

Ons kwijnend, uitgeteerd, reeds in te zwelgen dacht, Hebt ge ons gevoed, verkwikt, de vuist des doods ontwapend,

En de allerdiepïïe wond door uwe zorg verzacht. En, zouden wij den prijs dier weldaêii niet gevoelen,

Gevoelen, wat het zegt, den dood ontrukt te zijn? Zou 'theil, dat ons omringt, het teerst belef verkoelen,

Wij dulden, dat ons hart, voor deugd onvatbaer, kwijn'? 't Is zoet, 't is eindloos zoet in zoo veel gunst te deelen,

Den rampfpoed zwichten zien, en, uit het fdiaemle ftof Meelijdend opgebeurd, zich door 't geluk zien ftreelen —

Wie, wie gevoelt dit niet, dien immer 't onheil trof!

Maer

Sluiten