is toegevoegd aan je favorieten.

Kleine dichterlyke handschriften. Eerste(-twintigste) schakeering.

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

LOF DES ZOMERS. 85

Dikwyls fchept 't herboorcn zonlicht 't aardryk tot een bloemtapyt;

De akker lacht, en 't zuidenwindje fpeelt en dartelt wyd en zyd;

Boom en heester groet de lente; 't bosch ontrolt zyn zachteblaën;

Abrikoos en perzik bieden duizend zwang're bloefems aan;

't Malfche gras, welks teder topje 's aardryks weeken fchoot doorboort,

Groeit, door morgendaauw bevochtigd, onverhinderd, welig voort.

Dikwyls ftort dan 't barre noorden guure regenvlaagen uit,

Daar de geesfejende hagel veeier hoop in de opkomst fluit.

't Veld, verkleumd door ryp en yzel, krygt zyn gryze hardheid weêr,

En men vindt geen enk'len voetftap der verlooren lente meer.

't Bloemtje, door de kofl geteisterd, hangt op zyn' verwelkten fteel.

't Verfche lot verdort al kwynend' ; 't jonge knopje fterft geheel.

Blyft 'er nog een bioefem over, door de vorst onaangerand,

Straks verfchynt een dikke zeevlam, die haar' ted'ren kelk verbrandt,

Of een zwerm van zwarte vliegen knaagt en byt den hartaêr af,

En vernielt het bly vooruitzicht, dat het brooze bloemtje ons gaf.

Eertyds in verwachting zalig, hadden we ons van 't keuriglïe ooft,

Dat het fynst' verhemelt prikkelt, 't wezenlykst genot beloofd:

Ieder zamelde in gedachten korf en ben en mand byeen :

Nu vliegt veeier hoop op 't oogsten van een' ryken voorraad heen.

Zulk een hoop bedroog Priapus, Lotis zoekende in het rond,

Toen hy zyn beminde Lotis onbekommerd fluim'ren vond.

Steelswys flaat hy in verrukking zyn vcrmeet'le- hand aan 't kleed,

En bepeinst in 't nederbuigen 't werk, dat hem zyn wellust fmeedt;

F 3 Dan