is toegevoegd aan uw favorieten.

Het Noorden in woord en beeld, jrg 10, 1934-1935, no 39, 14-12-1934

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik zou haast bang voor je worden," antwoordde zij, een stap terug gaande. „Maar ik moet wel zoo spreken," zei hij berouwvol „ik zweer je dat k nooit eer. ander heb liefgehad, en ik weet ook zeker dat mijn even me ,iets meer waard zal zijn als jij mijn liefde verwerpt. Ik heb het al wel honderd maal met mezelf overlegd, maar kom steeds weer tot de slotsom dat jij m'n vrouw moet worden wil ik gelukkig zijn. Ik zou kunnen leve zonder qeld en stand, maar zonder jou dat is onmogelijk. Als je me me het jawoord geeft verlaat ik het land, dan zal ik met langer meer hier kunnen leven, jou aan de zijde van een ander te zien zou het vreeselijkste voor mij zijn wat me kon overkomen. Ja, je kunt me gelooven of niet maar als ik merkte dat een andere man naar je hand dong, zou ik hem geloof ik

neerslaan als een hond. i , i_ 1-.

Ze lachte, maar ze kon toch niet verhinderen dat ze over het geheele lichaam beefde als een riet, en na eenige oogenbhkken gezwegen te hebben zei ze: „Ik kan het bijna niet gelooven wat je allemaal zegt.

Ach, je weet ook niet hoe ik je bemin," sprak hij weer met vurigheid „]e kun', het misschien ook niet begrijpen. Kijk, de zomerwind speelt met ie haren, strijkt langs je mpoie gezichtje en ik, ik ben jaloersch op den wind omdat die meer voorrechten heeft dan ik De bloesem valt op je mooi ge-

. . .< i .1 .1. Li LL.1 in krt/>rf

vormde hoofd, en ik den jaioerscn... ouiei, jc

„ja, je maakt me bang," herhaalde zij zacht. „Je bent heelemaal bleek geworden en je handen beven als 'n riet," zei hij angstig en bezorgd, „waarom ben je

bang voor me? .

„Niemand heeft ooit zoo tegen me gesproken zooals iij," zei ze zacht. „En niemand zal ooit zoo tegen je spreken," riep hij vurig uit. „O, Ethel, probeer mij lief te hebben, probeer mij lief te hebben, meer vraag ik

je op 't oogenblik niet."

Goed," sprak ze schijnbaar kalm, dat beloor ik je dan." „En hoe lang zal het bij probeeren blijven?

vroeg hij verlangend, „wanneer zal je me werkelijk het hebben, Ethel?" „Dat... dat kan ik je niet zeggen, was het ontwijkende antwoord.

„Zal het een dag... een maand... of een jaar zijn?

vroeg hij weer. „Ik heb al gezegd dat ik het niet weet," sprak ze, doch hij liet zich niet zoo gemakkelijk uit het veld slaan, trok haar wat verder in de schaduw van den grooten boom en zei: „Wil je bewijzen dat je meent wat je zegt? Kijk me aan, lieve Ethel, je oogen zijn als twee sterren zoo helder. Dus je belooft dat je zult probeeren mij lief te hebben, dan verlang ik ook dat je daar nu dadelijk meezult beginnen!" „Ja," sprak ze zacht, ofschoon ze heelemaal niet begreep wat hij wilde.

Maar dat leerde hij haar wel gauw en toen ze cemgen tijd later de kamer, waar lord Stair zijn slaapje deed betraden, was er een opgewonden kleurtje op haar gelaat te zien, en oogenknipperend beklaagde ze zich dat het licht zoo scherp was. Lord Stair had da-

Een wandeling

delijk begrepen wat er aan de hand was, en zuchtte ofschoon hij zich toch wel gelukkig voelde.

Als ooit een minnaar zijn best deed om het meisje zijner droomen te winnen, was het de hertog van Neath wel. Geen oogenblik liet hij Ethel alleen, steeds was hij voorkomend en galant totdat zijn streven op het laatst beloond werd op den dag dat ze hem mededeelde dat zij ook hem beminde.

HOOFDSTUK XXVII.

Eri daarna had Ethel, zooals ze zelf lachend zei.

rust noch duur, want toen de jonge hertog eenmaal ontdekt had dat zijn liefde beantwoord werd praatte hij dag en nacht over trouwen. Maar tot de maand Juni in 't land kwam bleef ze standvast, en weigerde beslist, ze wilde nog niet trouwen en dan aeoeurde het ook niet. Maar ze merkte al heel spoedig dat ze tegen een natuur te strijden had die sterker was dan de hare, want voordat de eerste week van Juli voorbij was, kon ze niet langer haar neen herhalen. Ze kon ook niet kwaad op hem zijn, daarvoor was hij te goed. Bovendien wist ze dat ze door met hem te trouwen de beste partij van heel Engeland zou doen. een man krijgen I wiens gunst alle moeders en dochter1; van Belgravia tevergeefs hadden trachten te winne' Ën dan kwam er nog bij dat ze het moe werd <.■ steeds neen te

Rechts: Een kijkje in een chrysanthemumkas. Deze prachtige decoratieve bloemen tellen wet heel veel bewonderaars en steeds meer variëteiten komen er op de markt.

zeggen om de eenvoudige reden dat ze hem meer en meer \T _

beminde. Zoo kwari het dan ook dat ze hem aan het 1NLK 11 einde van de eerste week in Juli beloofd had om met hem te trouwen al haar vader toestemming gaf. En daarna had de jonge hertog het gesprek met lord Stair dat wij al kennen.

Lord Stair was in zijn hart er van overtuigd dat ze te jong was, maar •aan den anderen kant wist hij ook maar al te goed dat de jonge tijd de tijd voor liefde is Daarom herhaalde hij: „We zullen eens zien hoe Ethel er over denkt, en gaf bevel dat men het meisje zou sturen.

1 oen ze binnen kwam zag ze erg bleek en verlegen uit, lord Stair s qedachten ging«.r dadelijk terug naar den dag waarop hij Cyril Nairne om de hand zijner dochter had gesmeekt, en ook deze had gi ,-egd dat zijn dochter nog maar een kind was. In zijn verbeelding stond hij daar nog voor den kunstenaar en het was hem of dat alles eerst een dag tevoren had plaats gevonden. Langzaam kwam Ethel op hem toe, een blos sierde haar gelaat en de jogen had ze neergeslagen. Lord Stair moest zijn dochter

De bond van tuinlieden, die het privilege had verkregen om de bruidsbouquet van prinses Marina te mogen verzorgen, had daartoe de Madonna lelies bestemd. Men ziet hier de kas. waar de bouquet groeide.

jÉI ^ ENGELSCH d00R CH. M* BRAME