is toegevoegd aan je favorieten.

Maandblad van de Vereeniging voor vrouwenrechten in Nederlandsch-Indië, jrg 8, 1934, no 11, 01-09-1934

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE FILMCENSUUR EN DE EUROPEESCHE VROUW IN INDIE.

Er gaan den laatsten tijd meerdere stemmen op tegen de op gelijke wijze geschoeide filmcensuur voor Europeanen en Inlanders, waarbij dan hoofdzakelijk als Leitmotiv gehoord wordt: het neerhalen der Europeesche vrouw in Indië.

Tweërlei meeningen zijn thans vrijwel overheerschend: n.1. zij, die nóg strengere keuring willen toegepast zien en zij, die spreken van een „dubbele censuur".

Waarmee zij bedoelen één apart voor de Europeanen en één voor den Inlander.

Daar dit uit den aard der zaak een onderwerp is, dat de Europeesche vrouw in Indië zeer van nabij raakt lijkt 't mij wenschelijk de aandacht onzer vereeniging hierop te vestigen.

De zaak lijkt mij zoo eenvoudig niet. Laten we de publieke opinie onder de loupe nemen en beginnen met hen, die nog strengere keuring willen toegepast zien. Hiermede zou dus eigenlijk niets anders worden bereikt, dan dat deze menschen den intellectueelen Europeaan op gelijk niveau willen gezet zien als den minst ontwikkelden Inlander. Want aan dezen laatsten wordt de grootste aandacht gewijd: hij mag geen dingen aanschouwen, waar hij geestelijk niet rijp voor is, hij mag vooral niet bedorven worden, kortom zijn zieleheil is van overwegend belang- èn hij moet vooral de Europelsche vrouw blijven hoogschatten.

Dat echter de film niet alleen pornografisch werkt, doch tevens een cultuur verschijnsel is, waar elke Europeaan in Indië recht op heeft, wordt hierbij m.i. te veel over het hoofd gezien.

Tevens komt daarbij dat de films, waar de niet-intellectueele Inlander wèl rijp voor is öf niet vervaardigd, worden öf zeer sporadisch zijn.

Het is daarom zeer wel te begrijpen dat het meerendeel der Europeanen in Indië voor deze gedwongen ontvoogding heel weinig voelt en er met recht tegen in opstand komt.

En nu de andere meening: dubbele censuur. Hierbij zou men eveneens op groote moeilijkheden stuiten, want er zou een scherpe lijn getrokken moeten worden tusschen: Europeaan — Inlander, of tusschen Europeaan + Intellectueel Inlander aan den eenen kant en den niet-intellectueelen Inlander aan den anderen kant. En hier ligt het moeilijke zwaartepunt.

In de le plaats zijn lang niet alle Europeanen in Indië intellectueel of wèl rijp voor elke film die Amerika of Europa hun voorlegt.

Er is een zeer groot contingent niet-intellectueele Europeanen, die beslist geestelijk niet veel hooger staan dan menigen Inlander. Dus waar is hier de grens? En waarom zou hier géén grens getrokken moeten worden en wèl bij den Inlander?

Thans wat den Inlander zelf betreft. Wat en wie is eigenlijk intellectueel? De gegradueerde? En de rest niet?

Dat zou belachelijk zijn, nietwaar. Dan zij die in Europa geweest zijn of minstens een H.B.S. of M.U.L.0 hebben doorloopen? Ook dit kan toch geen panacee zijn!

Hier kan geen duidelijk omlijnd recept worden voorgeschreven, zonder een geweldige oppositie te veroorzaken aan de eene of andere zijde, die zich ten rechte verongelijkt voelt. Meermalen hoorde ik zeggen: „Alleen de beschaafde Inlander dan".

Men waagt zich hierbij op zeer glibberig terrein. Zijn alle Europeanen beschaafd? Liever gezegd: zijn alle intellectueelen beschaafd?

Ik wou dat ik hier met een hartgrondig „ja" op kon antwoorden, dan was alles zooveel gemakkelijker en niet zoo hopeloos moeilijk en verward als nu.

In een der dagbladen werd een suggestie gedaan een uitzondering te maken voor die bioscopen op de hoofdplaatsen, die uitsluitend hun films vertoonen voor Europeesch publiek.

Misschien dat dit in die richting een oplossing zou geven, maar wat nu met de rest der bioscopen, die per slot het groote meerendeel vor-