Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

284

DE VEREENIGDE TIJDSCHRIFTEN

zelve. Waarom laat men het laatste ensemble weg? Stuur liever die vervalschte partituren naar den papiermolen, die „conformes a la représentation" zijn; zij zijn misleidend voor de jongeren, die een der meest volledige meesterstukken van het genie van den mensch willen leeren kennen. Ook de tekstboekjes zijn „in overeenstemming met de uitvoering"; maar niet met de oorspronkelijke, door Mozart aangenomen, Italiaansche tekst van Lorenzo Da Ponte.

C. J. LUDOLPH.

MiimflnimniiflMM^

Nog eens Rijken en De Lange 1) door

WOUTER HUTSCHENRUIJTER.

Men zal mij, die altijd beweerd heb, dat wij veel te veel jubilea vieren, die geweigerd heb eigen lustra te laten herdenken en die nog steeds getrouw die opvatting huldig, van inconsequentie beschuldigen, nu ik een artikel ga wijden aan het feest van een pianohandel.

Maar, de een is de ander niet en ,,de Rijkens" mogen waarlijk niet de eerste de beste worden genoemd; daarom: ik ben zeker dat ik de lezers, die mijn stuk geheel zullen lezen, zal hebben overtuigd dat een (geschreven) feestrede hier volkomen op haar plaats en gerechtvaardigd is.

Reeds als kind kwam ik in de le Lombardstraat bij de familie, op het kantoor, in het magazijn(„tje", toen nog!) en in de werkplaats. Van de oudste generatie, drie broers: Georg, Jan en Chris, heb ik den eerste niet, de derde, die zich weldra zelfstandig maakte en een zaak in den Haag opzette, slechts vluchtig, maar de tweede in geregelden omgang door-en-door leeren kennen.

Hij was een ietwat „ruwe apostel" maar

l) Dit artikel was reeds in ons bezit, toen in het vorige nummer de jubileerende firma herdacht werd. Daar de schrijver er vele interessante voor anderen onbekende bijzonderheden in mededeelt, verleenen wij ook aan deze bijdrage gaarne plaatsing.

had een hart van goud; kon geweldig opspelen, maar was tot tranen geroerd wanneer hij van menschelijke nooden en ellende vernam en dan steeds tot helpen bereid. Hij verstond zijn vak als de beste, was altijd aan de zaak te vinden en van den gang van zaken steeds en volkomen op de hoogte. Bovendien was hij muzikaal, had een goede tenorstem en was door die hoedanigheden een gewaardeerd lid en medewerker van zangvereenigingen.

Ik herinner mij nog een andere van zijn eigenschappen: zijn talent van slapen! Met zijn neef Jan, mijn gewaardeerden, reeds overleden studievriend, speelde ik geregeld vierhandig en dat in hetzelfde vertrek, waarin „Oom Jan" op de canapé zijn middagdutje deed. Ons vierhandig gedonder van symphonien en ouvertures kon hem niet deren; hij sliep door en overtrof vaak met de kracht van zijn snurken die van ons pianospel.

Met zijn zoon Anton, thans de oudste firmant, heb ik jaren lang op de schoolbanken gezeten bij „den ouden Ludolph", en — ik stel daar prijs op — steeds de beste en meest vriendschappelijke betrekkingen onderhouden.

Zoo was ik ook in de gelegenheid den voortdurenden groei van de zaak gade te slaan; heb de eerste verbouwing gezien, toen, na demping van de Binnenrotte, de achterzijde van het huis, met de over het water hangende koepelkamer, verbouwd en tot voorgevel werd gepromoveerd; heb de tweede — inwendige wijziging zien tot stand komen, met als resultaat de mooie ruime zalen, respectievelijk bestemd om vleugels, pianos en kunstspelpianos te etaleeren; met de kloeke lift, die niet alleen bezoekers naar het kantoor, maar ook de zwaarste vleugels naar de hooggelegen werkplaatsen draagt.

Wie dat alles ziet, krijgt den indruk van een bloeiende, steeds vooruitgaande onderneming; de meer ingewijde is het daarmee eens, maar hij erkent, dat die bloei

Sluiten