is toegevoegd aan uw favorieten.

Marineblad jrg 54, 1939, no 10

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Marineblad

mitrailleur reeds den aanvaller in zijn bewegingen, met den zwaren mitrailleur was dit in nog veel grootere mate het geval.

De infanterie vroeg om een licht wapen, dat toch de eigenschappen van den zwaren mitrailleur bezat. Dit wapen moest dus geschikt zijn voor het afgeven van juistheidsvuur op grootere afstanden, eventueel met indirecte richting, het afgeven van duurvuur en het vuren in een vastgestelde richting bij nacht en nevel. Om aan deze eischen te voldoen, rustte men de bovengenoemde moderne lichte mitrailleurs van ongeveer 9 kg met een affuit uit. Deze affuit weegt ongeveer 12 kg. Tijdens den marsch wordt de affuit op den rug gedragen en kan zoo door één man gemakkelijk worden getransporteerd.

Zoo zien we, dat de reeds eerder genoemde Vickers-Berthier mitrailleur van 9,4 kg te monteeren is op een affuit van 13,2 kg, de Bren-mitrailleur van 9,5 kg met een affuit van 11,5 kg is uitgerust en de Madsen-mitrailleur van 8,3 kg met een affuit van 13,7 kg (zie figuur 16).

Al deze wapens kunnen opgesteld worden zoowel mèt als zonder affuit (zie figuur 17). Opgesteld öp de affuit voldoen zij inderdaad aan hooge eischen wat betreft het afgeven van vuren op groote afstanden. Zoo schijnt de lichte Madsen-mitrailleur op affuit, op een proefconcours in Brazilië in 1935 o.a. de volgende resultaten te hebben behaald:

Op 800 m afstands op een juistheidsschijf, waarvan jammer genoeg de afmetingen niet opgegeven zijn, werden 50 treffers van de 50 schoten automatisch vuur gehaald, op 1200 m 30 treffers en op 1800 m 16 treffers van de 50 schoten, eveneens automatisch vuur. Van 15 op 1200 m afstand opgestelde figuur-schijven werden er met 200 schoten 9 getroffen door 17 treffers. Ook de andere genoemde wapensoorten schijnen aan zeer hooge juistheidseischen op groote afstanden te voldoen.

Moeilijker was het aan de eischen van duurvuur te voldoen. Het warmloopen van de loop bleef een groot probleem. Waterkoeling moest geheel verworpen worden; de loop te voorzien van ribben was een onvoldoende oplossing en maakte het wapen toch weer te zwaar. Sommige firma's construeerden een wapen met verwisselbaren loop. In hoeverre de oplossing van dit vraagstuk gevonden is, valt moeilijk te zeggen.

Enkele gegevens van den Madsen-mitrailleur geven een indruk van hetgeen met verwisselen van den loop te bereiken is. Op hetzelfde schietconcours in Brazilië werden de volgende eischen gesteld: met gebruik van twee loopen en koeling door waterbesproeiing uit de waterzakjes moesten 10000 schoten, in series van 250 schoten per minuut, met 6 minuten pauze tusschen de series voor de eerste

1220