Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

io6

Maar in de nog half heidensche maatschappij van de vierde eeuw, eerst ontwakend uit de duisternis van het polytheïsme, kon zoo'n leer gemakkelijk ingang vinden. Vooral onder het volk. Het Arianisme had den schijn voor zich, het was een akkoord tusschen Hellenisme en Christendom, ten koste wel van de Kerk, maar waardoor het geloof vergemakkelijkt leek. Dit verklaart zijn wijdvertakte verspreiding over Oost en West.

Ook na 313 bleef de Christelijke Kerk de strijdende Kerk, nu niet meer in het martelaarschap, maar in de apologie. De geniale tegenstander van Arius werd de beroemde Alexandrijn, wien een eervolle rang toekomt onder de Kerkvaders van het Oosten, d e H. Athanasius. Beide partijen winnen een breede schare aanhangers, de strijd met worrd en pen is in vollen gang, als Constantijn de Groote tusschenbeiden komt. De keizer zag in, dat zulke verdeeldheid de innerlijke kracht van het Romeinsche Rijk moest beschadigen. Daarom gaat van hem de oproep uit voor een algemeen concilie te Nicéa, 325. Driehonderd bisschoppen uit Oost en West waren daar aanwezig, een bewijs voor den vooruitgang van het Christendom. De Paus, de H. Sylvester, kon wegens zijn hoogen leeftijd de vergadering niet bijwonen, maar hij liet zich officieel vertegenwoordigen door zijn legaten. De bisschop, die aan het hoofd stond van het pauselijk gezantschap, was voorzitter, Constantijn woonde een gedeelte van het Concilie bij als eerevoorzitter. De trotsche Arius verscheen zelf om zich te verdedigen. Ook heidensche wijsgeeren traden in debat met de Vaders van het: concilie, want voor hen werd Jezus Christus door het Arianisme verlaagd tot een soort van halfgod, wel verhoogd boven de platte fabelen der verouderde mythologie, maar toch bleef zulk een voorstelling geschikt om de groote menigte der heidenen van het eigenlijk Christendom verwijderd te houden. Intusschen, het genie van den overtuigenden Athanasius versloeg den weerstand der Arianen en Hellenisten volledig.

De leer van Arius werd veroordeeld en het symbolum van Nicea opgesteld, waarin uitdrukkelijk als dogma is opgenomen de Godheid van Jezus Christus.

Na Constantijn's dood begon de strijd om den troon opnieuw. De laatste keizer uit het huis van Constantijn was Julianus de Afvallige, 361—363. Zijn regeering is merkwaardig vooral wegens zijn pogingen om het vervallen heidendom weer nieuw leven in te blazen. Hij.

Sluiten