is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

middag weer in de stad verwacht werd. Dus tafelde Til dien avond alleen met Wanda en een vriendin, een pianiste, Lola Ricou. Deze was een forsche vrouw met sterke trekken, een arendsneus, blond haar en killen blik.

Dit maakte, dat Matilde buiten het gesprek gesloten werd. Het liep over kunstenaars en andere menschen, haar volkomen onbekend. En Wanda, die haar vriendelijk was tegemoet gekomen zoo lang Mathieu er bij was, het haar nu schieten.

Dit griefde Til. Grofheid in behandeling was ze gewend, lang genoeg was ze er ondergeschikte voor geweest, maar dit was iets anders. Als ongeveer gelijke had Wanda haar ingehaald. Frits had haar bij Wanda geïntroduceerd. Dan moest ze weten, wat Til maatschappelijk en in ander opzicht waard was. Dit kon haar de overtuiging hebben bijgebracht, dat Til niet de eerste de beste kamenier was. En ze vroeg zich af: is Wanda niet op Frits jaloersch? Tracht ze op deze manier niet te stoken tusschen hem en mij... ?

Ze wist het niet. Het liefst was ze aan tafel nog weggeloopen. Matilde zat verlegen met haar figuur. In een wrange verslagenheid om dit eerste, mislukte diner maakte ze zich zoo gauw mogelijk uit de voeten. Hoofdpijn wendde ze voor en Wanda hield haar niet terug, maar toen ze tegen elven nog in oude brieven zat te snuffelen en orde op zaken stelde, tikte Wanda, een sjaal over het hoofd, aan 't venster.

Uitbundig vriendelijk alsof er niets gebeurd was, kwam ze kijken, hoe TÜ het stelde in haar nieuwe woning dezen eersten avond en of ze niets noodig had. Ze vroeg, hoe het met de hoofdpijn was en bood poeders aan, die Til koel afwees. Intusschen had Wanda zich op de sofa laten vallen, waar ze, lang uitgestrekt, aanstonds in levendige kout was

189