Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en viel. Willem smakte neer, brak zijn sleutelbeen. Dat was niet erg; maar zijn zwakke lichaam kon toch de pijn en de koortsen niet dragen- Toen kwam voor hem de eeuwige rust. Hij werd in de groote Westminsterkerk in Londen begraven. Daar slaapt hij tusschen Engelands koningen den doodenslaap.

De oorlog is voortgegaan. Lodewijk heeft verloren, alweer verloren! en Frankrijk en Spanje zijn nooit één geworden ... „Dat is toch het werk van den Hollander geweest!" dacht hij in zijn grimmigheid.

In 1715 is ook de groote Zonnekoning gestorven.

Zijn schoone, tfotsche levensdroom is niet uitgekomen.

Dat is een groote zegen voor den Protestantschen Godsdienst geweest.

Dat had die bleeke, zwakke Prins gedaan. Onze Prins! . I .

Hij was een der grootsten van het geslacht der Oranje's geweest. Zijn naam zal niet vergeten worden.

6. En nu .... ?

Klein Holland, ééns was je zoo machtig, zoo groot . . . Wie zal nu aan je denken?

Eens deed je mee, zoo dapper mee met de grooten van Europa. Niet omdat je van den oorlog hieldt, niet omdat je den oorlog zocht, maar omdat je moest . . . Wie van die grooten zal zich nu aan je storen?

Klein Holland, eens had je mannen, van wie de wereld sprak ... Wie zal nu hen gelijken?

Stoere mannen! Dat waren: Prins Willem, De Ruyter, De Witten. Dat waren de honderden anderen wier namen nog in oude geschiedboeken te lezen staan. Dat waren óók de duiz«h3en, wier namen niemand meer kent.

De Witten! In Dordrecht, op de brug bij de oude Wijnhaven

55

Sluiten