is toegevoegd aan uw favorieten.

De ruïne van Walroo

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

117

hoeveel waarde er bovendien inzit! We gaan weg en nemen het mee. En ik weet niets beters dan dat we naar den burgemeester gaan en dan alles vqn vandaag vertellen en probeeren te zien, wat er inzit 1 't Zijn bovendien geheimen van de familie!"

Daar hadden de jongens geen bezwaar in, ook al werd hun nieuwsgierigheid nu nóg langer op de proef gesteld : ze hadden vandaag ook al zóóveel beleefd, dat ze tevreden konden zijn.

En zoo werd gedaan; nog een laatsten blik wierpen ze om zich heen — ze zouden gauw terugkomen — en in optocht, bij verlichting van de drie lantarens ging het de gang weer door; Bekkie werd bij zijn nekvel gepakt, ze klauterden de ladder op en werkten zich uit de opening, naar boven, in het felle zonlicht. Ze waren toch wel blij, dat ze weer in de frissche lucht waren.

Het kistje werd, in een ouden zak gewikkeld, gedragen door Gerrit, trotsch op zijn vondst: zoo trok het vijftal ontdekkers — Bekkie was er immers het eerst geweest — naar het huis van den burgemeester, die gelukkig thuis was.

HOOFDSTUK X.

De burgemeester had dezen keer meer tijd, dan toen de heer Pokkèl zijn opwachting bij hem kwam maken. Spoedig waren de lotgevallen van dien dag medegedeeld, welke de burgemeester met levendige belangstelling aanhoorde en toen het koperen kistje, het middelpunt van het wonderlijke avontuur en de stille getuige van hun geheimzinnige ontdekking, eindelijk daar met zijn geheim op de tafel stond, hadden ze een plechtig, eerbiedig gevoel over zich en het leek hun duidelijk, dat er nu iets heel bijzonders zou gaan gebeuren, waar ze allen stil bij behoorden te wezen.

Daar stond dan het kistje op de tafel. Groen was het