is toegevoegd aan je favorieten.

In Zweden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

300

treden, 't Was heel aardig, maar het slot had beslister moeten zijn."

Voelt ge wel het verband tussen de dansende Nicolas en deze ernstige, innig welmenende kritiek? Deze knappe man durfde zich geven, zichzelf. Hij zag in ons niet redevoerende pedagogen, maar mensen, omdat hij zelf een mens was, en een echt. Hij durfde zich, dat wil zeggen zijn prestige, datgene wat de mensen prestige noemen,' weg te werpen in kluchtigheid, omdat hij zich wist te handhaven in de hoogste ernst. In een straatdans en een Godsverheerliking had hij zich, onbevangen, geopenbaard als een pedagoog bij Gods genade, als een van die echte pedagogen, die niet een systeem maar zichzelf aan de kinderen geven. Geen vormelikheid, maar waarachtigheid. En toen we 's avonds weer in Lund zaten, glimlachten we nog met dankbare waardering over de pedagogiek van Nicolas.

* * •

We waren in Lund dus voor 't laatst onder de Zweedse vrienden en leefden weer midden in een kring, 't Was maar eten hier en eten daar. Het Seminarium was het centraalpunt. Daar hielden we ook onze laatste en liefste voordracht. Er was er ook wel een in de aula voor het publiek gehouden, maar hier was het een gewone les voor de meisjes van het seminarium. Hier kon je zo echt de schoolmeester wezen. Een zaal vol leerlingen en daarbij de docenten