is toegevoegd aan uw favorieten.

Boven menschelijke kracht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Rachel. Elias, houd op. Ik smeek je . . . Elias. Zeg me alleen wat jij gelooft. Dat van die aardschuiving . . . Dat is te groot om een toevj&He zijn. Niet waar ? En dat slapen van Moeder ? Zoodra hij begon te luiden, — slapen ! En slapen onder de aardschuiving door, slapen, zoolang hij bidt!

Is dat toch niet een wonder ? Waarom is dan ook niet dat andere een wonder, een gröot wonder ? Rachel. Ik geloof haast dat 't een wonder is, Elias. Elias. Geloof je 't ?

'Rachel. Maar ik blijf er even bang voor.

Elias. Bang ! als het een wonder is ? Maar dan kun je niet

gelooven, dat het een wonder is ?

Rachel. Jawel.

Elias. Want dit kan toch niet alleen zijn magnetische geneeskracht zijn ? Of de macht van zijn persoonlijkheid ? Neen, dit is meer ! Is dit een wonder ? Voel jij je zeker ? Rachel. Ik kan er nu niet over denken, 't Is juist om daar rust van te hebben dat ik kalm bij Moeder ga zitten. Moeders eerlijkheid vult als 't ware de heele kamer en verjaagt zulke vragen.

Nu komt 't op iets anders aan, Ehas. Elias. Iets anders ?

Rachel. Hierna ! Wat zal hierna komen ! — als ze is opgestaan ? Want daarmeê is 't niet uit. Ten slotte... Elpas. Ten slotte . . . ?

Rachel. Ten slotte gaat 't om hun leven! (Ze barst in schreien uit.)

Elias. God ! Rachel ? —

Rachel. Moeder heeft geen kracht meer om hem tegen te houden. En hij zal doorgaan, juist nu. Elias. Waarmeê ?

Rachel. Met dit — wat het nu zijn mag ! Elias. Maar stel eens, dat het een wonder is. Rachel ? Waarom zou je dan bang zijn ?

Rachel. Ik kan de gevolgen voor Vader en Moeder — voor ons allen — niet overzien. Begrijp je me heelemaal niet ? Elias. Neen.

Rachel. Niet ? 't Komt voor mij op 't zelfde neer, wat het is. We kunnen 't niet dragen, 't Vermoordt ons ten slotte ! Elias. 't Wonder ?