Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zwaar, want de Russen wonen naar nationaliteit en godsdienst gescheiden in verschillende dorpen; in 't Noorden de Groot-Russen, in 't Zuiden de Wit-Russen; ze zijn verdeeld in Orthodoxen, Oudgeloovigen, Unitariërs, Sectariërs en Roomschen. Ieder is op zijn geloof onzegbaar trotsch en veracht de anderen; vooral munten hierin uit de Oudgeloovigen, die daartoe wel het minste recht hebben. In ontstellende achterlijkheid leven de verschillende secten, die gedeeltelijk door de bij hen heerschende gemeenschap van goederen en vrouwen het Russische communisme zeer nabij komen. Meest toegankelijk voor onzen arbeid zijn de Orthodoxen, die het meerendeel der bevolking uitmaken. Het gevaar voor bolsjewistische besmetting wordt bevorderd door de vreeselijke armoede, waarin de meeste Russen en hun priesters leven. Er zijn priesters, die sedert den oorlog geen nieuwe kleederen konden aanschaffen, ja, die zelfs geen hemd bezitten. Daarbij komt hun geringe ontwikkeling, waardoor zij zoomin aan de sectariërs als aan de godloozen verweer kunnen bieden. Verder bevindt zich in ieder dorp een „intellectueel", die een radiotoestel heeft, dat hij natuurlijk afstemt op de Russische stations aan de overzijde van de grens en die het gehoorde als de laatste wijsheid aan de dorpsbewoners overbrengt. Wanneer nu aan de 500 K.M. lange grens slechts zes Evangelisten werken, dan begrijpt men, hoe weinig dit is voor zulk een verantwoordelijke taak.

Het aanvankelijk bij de Orthodoxe Kerk heerschende wantrouwen werd opgeheven door den onbaatzuchtigen arbeid in den kindertuin in het aan het Peipusmeer gelegen visschersdorp Tsjorna. Het was voor de Russen iets ongehoords, dat vreemde menschen kwamen om geheel onbaatzuchtig voeding en opvoeding te schenken, zonder eenige nevenbedoeling. Deze daad der liefde baande den weg voor de Evangelie-prediking. En de honger naar Gods Woord is overal groot. Honderden, ja, duizenden stroomen naar de verkondiging van het Evangelie en daarbij genieten wij de vreugde, dat de Orthodoxe Kerk ons werk erkent; dat niet alleen de

Sluiten