Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de gevangenis gestraft. Alle godsdienstige en kerkelijke boeken worden onbarmhartig verbrand, opnieuw drukken ervan is verboden; reeds in 1920 moest men de psalmen en de evangeliën voor zichzelf overschrijven. Daarentegen wordt overal — zelfs door postduiven — ieder product van atheïstische pornografie verbreid: heele bergen van boeken van deze soort overdekken het volk en worden iedereen voor niets overhandigd. Overal worden speciale instituten ter bestrijding van het Christendom gesticht, maar ook reeds in de gewone scholen moet iedere leerling het allereerst de weg weten in het A B C van het antichristelijke atheïsme. Met het uitsterven van de oude generatie blijft op het gebied der volksbeschaving slechts één groote wilde woestenij over; een vleeschgeworden duivelsche gezindheid verbreidt zich daar, waar vroeger de opvoeding in dienst van het geloof stond, en wedijvert met goed gevolg met de verschrikkelijke groep verwilderde kinderen. Deze rotten samen tot benden, richten overal verwoestingen aan en brengen het gif van zedelijke verwording onder het volk. Dat zijn de eerste en krachtigste „religieuze" strijders aan het anti-christelijke front, waar niet de geringste bewaking of beschutting is. Een onheilspellend onweer komt op, — is dat voorbij, dan is er in het land van het bolschewisme niets meer van God, geloof, religie of zedelijkheid. De primitieve toestand keert terug, met op menschen gelijkende wezens, waarbij de een voor den ander niets meer dan een dier is..,'...

Zoo is er dan in de orthodoxe Russische kerk en in het Christendom in het algemeen onder de tyrannie der bolschewisten niets dan dood en bloed, duisternis en schrik, gehuil en tandengeklapper. Wie is daar de schuld van? Werkelijk alleen het Russische volk? Ik wil niemand verdedigen of veroordeelen; maar een ieder moge Zich in zijn geweten afvragen: welk ander volk zou in staat zijn, dit zware kruis van Christus te dragen, waaraan nu reeds lange, lange jaren het orthodox-christelijke Rusland vastgenageld wordt; de voorbijgaande geciviliseerde naburen, die die „bittere wortel" (Hebr. 12: 15) van het bolschewisme geplant en gekweekt hebben, slaan niet eens op hun borst zooals het toch op Golgotha gebeurde.

Belangrijker is het, te weten waardoor men deze onzijdigheid van de heele wereld en deze nalatigheid van de cultuur en van net Christendom moet verklaren en rechtvaardigen. Volgens het strafwetboek wordt van zulk een houding rekenschap gevraagd en wordt men bijna even streng als de misdadiger zelf gestraft. Waarom toont men dan deze volkomen onverschilligheid met het oog op de ongekende misdaden tegenover de orthodoxe kerk en het Christendom, waar het toch gaat om een aanslag op de geheele wereld? 3

De bolschewisten zelf beweren, dat zij de „wet der historische

Sluiten