is toegevoegd aan uw favorieten.

Het keizerlijke Weenen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kennen, dat Keizer Frans-Joseph in alle omstandigheden op hem kon rekenen, wanneer hij het noodig zou vinden Servië tot rede te brengen, desnoods met de gewapende hand; Frans-Joseph moest zelf tijd en gelegenheid beslissen en ook daarna weten wat hij met Servië wilde doen. Het is begrijpelijk, dat Szögyeny dit belangrijk en heugelijk nieuws onmiddellijk naar Weenen seinde. Eigenlijk zonder nader onderzoek of rijp beraad had de Keizer zijn absoluten steun aan Oostenrijk beloofd. Hij deed dat zonder iemand te raadplegen, zelfs niet den rijkskanselier, van wiens instemming hij zeker was, naar hij verklaarde. Hij gaf zelfs de verzekering, dat hij Oostenrijk ter zijde zou staan, ook in een toch altijd mogelijk en te verwachten conflict met Rusland. Het is waar, dat de Keizer in den namiddag verschillende autoriteiten heeft geraadpleegd, maar toen was de gezant al vertrokken met de machtiging in den zak.... Dat alles geeft wel een merkwaardigen kijk op de wijze, waarop onder het keizerrijk in Duitschland de belangrijkste zaken van buitenlandsche politiek werden behandeld. Feitelijk is het alleen de Keizer, die beslist en die dus ook verantwoordelijk moet worden gesteld voor die beslissing, die van even tragische als funeste gevolgen is geweest. Er zijn evenwel verzachtende omstandigheden aan te voeren. Niet alleen de Keizer, maar ook de publieke opinie in Duitschland, elders trouwens ook, was uiterst verontwaardigd over den moord van Serajewo; men was vrijwel algemeen van meening, dat Servië, dat toch bij den moord betrokken moest zijn geweest, een duchtige afstraffing had verdiend”.

Het ultimatum

„De onvoorwaardelijk toegezegde steun van Duitschland deed Tisza zijn tegenstand opgeven. Op een audiën-