is toegevoegd aan uw favorieten.

Amok...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarom zijn we gescheiden, wij, die zooveel van

elkander houden —"

Wim Hoogerbeets is met de armen op tafel gevallen, het hoofd laat hij op het marmeren tafelblad rusten. Heftige schokken gaan door z n lichaam. Zoo ligt hij een kwartier een half uur. „Veel te gevoelig voor een man, fluistert Lastman, „met hem had Non gemakkelijk spel — maar als ik dien jonkheer goed doorzie, dan geloof ik, dat hij zich niet door haar de wet zal laten stellen."

Wij praten nog een poosje met Wim en smaken de voldoening, dat hij wat rustiger wordt. „Je bent moe van de reis en de emotie, raadt Lastman goedhartig, „ga een poos rusten, dan bepraten we vanavond alles nog eens kalm. Ik ben zoo even nogal hard van stapel geloopen maar ik meen het goed — kerel, als ik wat voor je doen kan, zeg het gerust.

„Zijn ze morgen nog hier?"

„Absoluut."

„Goed, ik ga wat rusten — ik ben doodop. En zonder verder iets te zeggen, trekt Wim zich in zijn kamer terug.

„Kom, wij gaan," zegt Lastman, „in ieder geval winnen wij tijd — het is een goed teeken, dat hij wat rust wil nemen."

„Maar wij moeten voorzichtig blijven — ik vertrouw hem nog heelemaal niet — en jij?

„Wij zullen van Someren opzoeken, hij heeft er recht op te weten hoe de zaken staan.

De administrateur van „Tanahrawang" is in een weinig opgewekte stemming. Toch luistert hij uiterlijk rustiq naar ons verhaal. Dan zegt hij: „ik heb