is toegevoegd aan je favorieten.

De biecht van een bezetene

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het is of mijn bidden niet meer genoeg is en mijn zorgen onnut en mijn liefde kan nog lastig zijn.

Hij groeide op in dit huis zonder het gelach van broertjes en zusjes, zonder de forsche kracht van een vader. Maar hij bezocht goede scholen en sloot vriendschappen en mijn beschermeling werd allengs een beschermheer.

Ik weet niet alles van zijn leven meer als deelgenoot. Hij lacht de zorgen in mijn oogen weg en zet de lippen opeen in een grimmige kracht. Hij om ringt mij met een durende teederheid en heeft zijn leven in eigen handen genomen, als een goed chauffeur het stuurwiel van zijn wagen, den blik vooruitziend en wakker, de ooren open voor ieder gevaar.

Ik heb hem af moeten staan aan zich zelf, naarmate de knaap uitgroeide tot een jongen fermen man en de pijn berustend doorleden. Daar viel niet aan te doen. Er zijn meer onoverkoomlijkheden dan den dood in 't menschenleven.

Jouw biecht heeft zijn aandacht afgedwongen, toen ik bleek en ontroerd en aarzelend hem overgaf. Hij had er een recht op, meende ik. En als hij alles gelezen had, zin na zin, ging hij voor mij staan en vroeg:

,,Moeder, welk antwoord moet ik vader brengen?"

En dit antwoord ben ik nu aan 't geven. Ik heb niet zooveel te schrijven als jij, want mijn gang was eenvoudig in 't leven; het was een wachten en zorgen, een dulden en meer bidden dan danken.

Mijn lichaam verplaatste zich zelden buiten de Straat, nog zeldzamer buiten de Stad. Mijn wereld bleef dit huis, waar ik als kind speelde en de stem van moeder klonk en de stap van vader, waar mijn grootvader bedachtzaam zijn gouwenaar rookte en waar zij allen wer-