is toegevoegd aan uw favorieten.

Het begon met Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET BEGON MET NAPOLEON

„Ja... Nee mevrouw, ik heb helaas een zéér droeve „boodschap te brengen... Tja... U moet zich „maar op het ergste voorbereiden... Ja... 't is „ellendig... Ja mevrouw, ik vind het vreeselijk, „dat ik het moet zeggen, maar zoo is het... tracht „U maar zich wat te beheerschen... en te berusten... „Ja zeker... Mevrouw."

Hij legde de telefoon neer en hoestte andermaal.

„Verdomme Bunt," sprak hij dan wat schor, „dat „moest er niet bij hooren zulke akkefietjes... ik „kan er niks an doen, maar als ik een vrouw zie „of hoor huilen, dan word ik dadelijk zelf beroerd. „Enfin... tot zoo..."

En Vermeer verliet de kamer.

Drie kwartier later stopte de auto van mevrouw Verlinden voor den Hoofdingang van het Centrale Ziekenhuis.

Mevrouw Verlinden was vergezeld door Inspecteur Vermeer, die haastig uitstapte en de zwaar beproefde oude dame hoffelijk zijn hulp bood bij het uitstijgen.

Mevrouw Verlinden zag zeer bleek, doch de vast op elkaar gesloten lippen bewezen wel, dat ze krachtig poogde zich, althans uiterlijk, te beheerschen bij dezen droeven gang.

In de hal wachtte Bunt, die daar op verzoek van Vermeer aanwezig was en daar stond ook de Hoofdverpleegster, een kiesche attentie van den Directeur van het Ziekenhuis.

Na een half gefluisterde begroeting schreed mevrouw Verlinden met de Hoofdverpleegster door