is toegevoegd aan uw favorieten.

Timboel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De gamelangtonen klateren luider en wilder, als het bloed, dat door Timboel's lichaam bruist. Dan opeens stilte....

De ronggeng treedt naar voren.

Daar staat zij, de ragfijne slendang over de teedere bronzen schouders geworpen, in wachtende houding; de handjes met de slanke, bijna naaldfijne, geringde vingertjes iets naar buiten gebogen. Zij wacht op de eerste, hooge tonen, die aan komen huppelen in vlugge cadans, aanzwellend tot een zwaarder rhythme, aangevuld door donkere gongslagen en de tonen der overige instrumenten. Langzaam begint zij te dansen, met kleine coquette pasjes voortschrijdend, het hoofdje draaiend, de slendang telkens verschillend hanteerend en drapeerend, om deze tenslotte, al dansende, den mannelijken gasten, elk op hun beurt, aan te bieden, hen aldus uitnoodigend met den gastheer te dansen. Met sonore slagen geeft de groote bronzen gong de rusten aan in de muziek. Timboel ziet, hoe tijdens die rustpoozen de gastheer klinkt en drinkt met de dansers, tot het orkest weer opnieuw de zoetvloeiende melodie van het bekoorlijke klankenspel doet hooren.

Zoo gaat het door. De dansen volgen elkander op tot allen een beurt hebben gehad, om den gastheer hun eer te bewijzen.