is toegevoegd aan je favorieten.

De woestijnpiloten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE WOESTIJNPILOTEN

een forse ruk haalde Dug de gasmanette terug. .Pijlsnel schoot de „Libel” de diepte in. Op enige hoogte boven de grond wijzigde Dug zijn koers en steeg rechts in de bocht. Even later vlogen zij vlak boven de ongeluksplek. Niets bewoog zich daar.

„Hallo Lexriep Dug, „wat nu?”

„We gaan naar boven en dan spring ik er uit.”

„’t Is het enige wat er op zit,” erkende Dug. „Wil je mijn valscherm er bij hebben?”

Geen sprake van.”

„Neem jij het stuur over, dan ga ik,” zei Dug

weer. tt

„Je vergeet, dat ik de commandant ben, Dug.

„Juist daarom. Die hoort achter het stuur en laat zijn assistent springen.”

Lex bleef weigeren. De sprong was gewaagd en eenmaal beneden was de vraag, hoe uit die hel te komen. Dat was het juist. In geen geval zou hij de enige zoon van de beide oudjes in Hendon er aan wagen, als hij een gevaarlijk karweitje zelf kon opknappen.

„Laten we er om loten,” hoorde hij Dug weer zeg-

gen. _

„Dat is niet afgesproken,” zei Lex. „Nog wat hoger,

Dug. Zo, hier ga ik er af.”

Met een wijde boog vlogen zij nogmaals over de onheilsplek. Lex zocht met zijn kijker naar een geschikt punt. Toen stiet hij de cabinedeur open. De schroefwind was echter zo sterk, dat hij de deur niet open kon krijgen.

„Ga door het luik,” raadde Dug hem aan.

Het luik, dat achter de stuurplaats was aangebracht, ging naar binnen open. Hier had je dus geen last van de sterke luchtstroom. Lex schoof er door met zijn valscherm en kroop op de rechtervleugel. Daar hurkte hij neer, zich vasthoudend aan de ven-