Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Indien het er om te doen was den verstandelijken zin van het oorspronkelijk meetedeelen, (wat de slechte en gebruikelijke manier is waarop gedichten vertaald worden), dan zouden de gangbare vormen gekozen zijn, omdat daarmee het verstand de minste moeite heeft; maar deze vertaler wil de verbeelding die dit drama is teruggeven : maat en versbouw zijn de middelen waarmee dat te bereiken valt, en nu blijkt het dat deze hem hoofdzaak zijn.

Even verder spreekt hij van het > hoeden" van een fakkelsein, terwijl toch alleen het achtgeven erop bedoeld wordt. Schade aan den zin, meent ge. Neen toch, want in het ongewonere woord is die zin begrepen, en zie eens hoe het, ongezocht, een voortzetting van het beeld van den waakhond geeft.

De vertaler heeft verstaan dat hij hier, zeker met een groot verstand, maar allereerst met een grootsche verbeelding te doen had: zijn verbeelding heeft hij aan het werk gezet om ook de uwe aantegrijpen.

Zie daar ook de oorzaak van dat nieuwe, maar volstrekte woord «elbooggehurkt," dat geheel beeldend is.

Hoe grootsch die verbeelding is voelde hij, en hij gaf er uiting aan, toen hij al zijn middelen van binnen- en stafrijmen te werk stelde om weer te geven hoe als een tegenwind zware zeilen, de gestadige vrees zijn oogleden open hield. Een dergelijk beeld alleen was hem een handtasting met welk een worstelaar hij den strijd had aangegaan.

Toch waren dit onderdeelen. Niet enkel vers voor vers maar een geheel van verzen moest hij uitdrukken. En welkeen geheel dit zijn zou dat leerde hem al het kleinere geheel dat op zichzelf de aanhef is.

De wachter op het dak van het paleis, met onder hem Klytaimestra, boven hem de sterren, heerscheressen over de seizoenen, «machthebbers, stralepralend in de hooge lucht," en, vóór hem uit, de bergen vanwaar het vuursein melding brengt van Agamemnoon, de rampspoed van wiens huis wordt aangeduid.

Grootscher kon de verbeelding de elementen niet samen-

Sluiten