Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het nog geen half uur geleden, dat ik zuchtend gewenscht had: „Och dat ik de drukking dier oogen mocht ontgaan?" Had ik „slaapt lang" gezegd? Wel, nu sliepen ze en voor goed. God antwoordt forsch en onverwacht op sommige gebeden. Hij slingert ze ons in het aangezicht, de afgesmeekte gift en het is een ijzeren handschoen, die haar omsloten houdt. Elke wensch is voor God een gebed.

Nu had ik dan wat ik begeerde. Nu kon ik lezen en mijmeren naar hartelust, naar eigen overtuiging leven, trouwen of niet trouwen naar welbehagen. Nu was er voortaan niemand meer, om mij te berispen, aan banden te leggen, of te ontstemmen; nu had ik ruimte, meer dan ruimte in de woestijn, die mij thans omgaf, om een Babel of een Balbec te stichten, als de lust en kracht tot stichten mochten wederkeeren; als de adem weer vrij werd, thans nog door het woestijnzand gesmoord.

De erfgenaam kwam over op den dag der begrafenis en twee bleeke gezichten ontmoetten elkander bij de doode. Was het dood of leven wat ons dus ontroerde? Toen het testament gelezen was en de officieele gasten en getuigen vertrokken waren, rezen wij beiden, onder drukkend zwijgen op en zagen elkander aan. „Vaarwel neef", sprak ik.

Maar hij raakte de linten van mijn hoed, reeds vastgestrikt otn heen te gaan — het rijtuig wachtte mij aan de deur — even met den vinger aan en zei op een toon, alsof er tranen in zijn stem klonken: „Siste Viator."

,.Is er," vroeg ik „in deze dagen van spoorwegen wel tijd, om als Csesar's wagen op den Via Appia stil te houden en te moraliseeren?"

„Er is tijd", klonk het ernstig antwoord, „tot het bespreken van noodige zaken, zonder er, dit beloof ik u, het grafschrift van wien of wat ook bij te halen. Wij hebben een testament gelezen, nicht, dat u erfgenaam maakt van al wat tante aan geld en goed bezat."

Sluiten