Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij druk sij vrouw nog an sij hart En bid: „Beskerm haar, Heer!

Waak Gij oek ver mii dierbaar kroos; Misskien keer ik nooit weer."

In trane smelt sij, toe sij siet Hul kinders om hom staan,

Hang om sij nek, — en 't was, of sij Hom nie kon late gaan.

Hij ruk hom los, spring op sij pêrd; Sij vrou en kinders ween;

Hij groet nog — 't was die laaste maal En gaat ver altoos heen.

'n Voorgevoel die seg ver haar: Hij kom nie lewend weer;

Haar man, die vader van haar kroos, Siet sij op aard nie meer.

III.

't Was in die berg, 'n half uur slegs Van Olifantsrivier,

Daar leg 'n deel van d' Kafferrot So as 'n wilde dier.

Die strijd was bij 'n kleine kop;

Daar leg die vijand klaar;

Mar Badenhorst rij moedig voort, Hij vrees gên doodsgevaar.

Toe hij sij manskap orders geef, Toe val 'n vijands skot,

En Badenhorst sink neer ter aard, Sij siel gaat op tot God.

As skape sonder herder was Sij dapper manskap nou;

Mar Buitendag treed in sij plaas, Dat hul nie moet verflou.

Sluiten