is toegevoegd aan uw favorieten.

A. Rodenbach bij de studenten te Leuven herdacht op 12 februari 1905

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met de zekere stappen van 't vertrouwen, ze zwaaien het hechte zwaard van de vaste overtuiging van deheiligheid hunner zaak, ze trekken voorwaarts mot een strijdleus, die tevens een geloofsbelijdenis en een eed is van getrouwheid.

Alles voor Vlaanderen Vlaanderen voor Christus.

Ze hebben die kleinen belachen, maar daarna heeft, meu ze gevreesd. Ook van hen staan namen geschreven in het lijdensboek der Vlaamsche Beweging, want ze hadden van Rodenbach de verzuchting gehoord : Mijn leven voor Vlaanderen en Vlaanderen voor GodT O mocht ik dat winnende sneven !

Bijna allen, Mijne Heeren, hebben we zelf gestaan in de gelederen van dat knapenschap. Daar is ons geopenbaard hoe zoet het is een hooger levensdoel lief te hebben, daar zijn we wakker geworden in het bewustzijn dat we ons eigen leven moeten inrichten naar eigen vermogen en door zelfstandig willen.

De geheele kracht van het vlaamsch leven hier ter Hoogeschool komt uit die studentenbeweging, en ons gildewezen is geboren aan de zieksponde van Rodenbach, want onder 't oog van den dood. heeft hij de gedachte opgevat van de West-Vlaamsche gouwgilde, de oudste zuster der drie vereenigingen, die heden hun twintigjarig jubelfeest vieren.

Ja, 't is omdat we geluisterd hebben naar de taal van Rodenbach dat wy, Vlamingen, hier nu vooraanstappen in kracht van éénswillen en sawenwerken. Met ons komt een jong Vlaanderen op, en op dees plaats, in dezen gedenksteen aan Albrecht Rodenbach gewijd, laten we onze belofte van getrouwheid voor later, opdat zij, die komen na ons, hetzelfde werk verrichten en meer en beter nog dan wij. Dees steen zal spreken tot de studentengeslachten van hem die hunne beweging in orde bracht, en ze moed geven en stand-