is toegevoegd aan uw favorieten.

Een jaar onder de Karo-Bataks

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Pa Boengamin hield zich onledig met een heft voor zijn kapmes te snijden; moeder Boengamin zat bij haar vuurtje en lette op de rijst, die te vuur stond. Zij nam juist de pot van het Vuur en plaatste hem naast het vuurhaard je om de rijst warm te houden. Nu ging de pot met groenten op het vuur. Twee jonge kinderen, spiernaakt, speelden met steentjes, beurtelings werden de steentjes opgeworpen en weer opgevangen. Het spelletje deed aan bikkelen denken.

Pa en Ma Boengamin zijn waardige menschen en dien overeenkomstig was ook de ontvangst waardig. „Of ik mee wilde eten ?" vroeg de vrouw. Ik zeide beleefd dat ik reeds gegeten had. Spoedig echter trachtte ik het gesprek op de spiritistische seance te brengen, die ik bijgewoond had, hopende van hem nog iets naders te vernemen. Ik was daar echter aan een verkeerd adres, want beiden verklaarden rondweg, niet te gelooven aan die geschiedenis. Daar had hij zijn bewijzen voor. Toen nl. onlangs Pa Sepit verdwenen was, hij was wegens speelschulden en diefstal naar de hoogvlakte gevlucht, dacht zijn vrouw dat hij dood was. Hij was al meer dan een jaar weg. Ze besloten toen maar zijn ziel naar huis te halen en wel door diezelfde vrouw van Tandjong Poengo. ïsu, die ziel kwam ook naar huis, vertelde dat zij honger had, enz. enz. Het medium at lekker kip met rijst, kreeg een dollar, een nieuwe mat en twee yard wit goed als loon, en — twee nachten later hooren wij dat een oppasser hem opgepakt heeft en hij leeft nu nog. Neen toean, ik geloof er geen

zier meer van".

;;Dus als jij of je vrouw mocht sterven, dan mogen

ze je ziel niet meer naar huis brengen?" vroeg ik.

— „Och, wat mij aangaat, ze kunnen het laten maar wat mijn vrouw en de kinderen doen willen, ja, dat moeten zij weten", voegde hij er voorzichtig aan toe.

Wij gingen naar huis. Je hebt hier veel te denken in dit land, stellig ontdek ik vandaag of morgen nog allerlei!