is toegevoegd aan uw favorieten.

De proletarische vrouw; blad voor arbeidsters en arbeidersvrouwen, jrg 34, 1939, no 1254, 27-09-1939

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

je steeds weer je ideaal moet laten vallen en er weer een nieuw voor moet opzoeken. Het komt, geloof ik, op onze eigen houding aan. Is de geest in een gezin b.v. goed anti-militaristisch, dan zal het kind buiten misschien soldatenspelletjes spelen, maar die raken zijn innerlijk niet. 't Is voor hem spel en anders niet, z'n beste vriend kan toch tot de tegenpartij behoren?

't Zou prachtig zijn, als dat lukte, dat hij (door onze opvoeding?) zulke spelletjes niet meespelen wilde, maar verwachten kunnen we het nooit. Vooral niet bij jonge kinderen. Laten we toch voorzichtig wezen om spel-uitingen van het kind als gevolg van opvoeding te zien.

We moeten vertrouwen, dat, als we zo ernstig mogelijk onze grote verantwoordelijke taak opvatten, dat het komt, zoals het komen moet en dat het zo goed is, ook al gaat het niet, zoals wij het willen.

B. BENDER—HAM.

St. Jacobi-Parochie.

Niet te pessimistisch

Zou het bewijs geleverd zijn, dat onze actie tegen het oorlogsspeelgoed geen blijvende invloed op de massa der vrouwen heeft gehad? Ik onderschrijf dit niet. Ook tegen je eigen wil in spelen de kinderen wel eens oorlogje. Onze jongen heeft van ons nog nooit oorlogsspeelgoed in handen gehad en toch ging hij verleden jaar September oorlogje spelen met een buurjongen en wel door gaten in de tuinen te graven en van hier uit elkaar met verrotte komkommers te gooien, bijwijze van bommen en handgranaten. Het kind zag er verschrikkelijk uit.

Onder het wassen kwam er een opgetogen verhaal, dat zij zo prachtig gespeeld hadden en waarom hij geen geweer hebben mocht, want daar werd je lang zo vuil niet bij.

Nu is het weer September en zijn vader is soldaat.

Onze jongen gaat een praatje maken met de soldaten, die de brug en de sluis bewaken. Het geweer met de bajonet en de lange bussen dynamiet hebben al zijn belangstelling.

Maar hij prakkiseert niet over soldaatje spelen, het is, of hij ondanks zijn negen jaar. de ernst van de tijd voelt.

Toch gaat in mijn huishouden alles zijn gewone gang en wordt er niet over oorlog gesproken. Wel over Vader, maar niet over Vader als soldaat. Laten wij vrouwen die man of grote zoons onder de wapenen hebben, dit ook nooit tegenover de kinderen doen. Komen ze met een verhaal van de straat thuis, hen dan gerust stellen. Vroeger was ik wel eens verdrietig, dat onze jongen ondanks, dat hij geen steek of geweer of houten sabel had, toch met andere middelen soldaatje ging spelen. Maar ik zie nu toch, dat men niet al te pessimistisch moet zijn.

K. RUBINGH—KNOOP.

Musselkanaal.

Ingezonden

Suilcerschaarste

Graag zou ik even wat willen zeggen over 't geen pg. E. J. B. over suiker en saccharine schrijft. Inderdaad is saccharine geheel zonder voedingswaarde — doch het is een uitstekend zoet-middel en volgens mijn informatie bij een hoogleraar in de chemie is hem niets bekend van schadelijkheid. Nu er suiker schaarste is, komt het mij gewenst voor, dat zij, die volwassen zijn en geen zwaar werk doen, zich zo veel mogelijk van suiker onthouden, ten bate van de onvolwassenen en ouderen, die de suiker als voedingsstof nodig hebben. Ook is het m.i. nuttig suiker te sparen, door b.v. in koffie (waarin men het niet proeft, in tegenstelling tot thee, die er wat bitter van wordt) in melkpuddingen en -pappen en vruchtenmoes (oplossen in wat water en meekoken) suiker geheel of gedeeltelijk door saccharine te vervangen. En de gespaarde suiker gebruiken we dan om jam te maken van kwetsen,, pruimen, bramen, appels, vossebessen (preisselbessen), vlierbessen, gedroogde abrikozen, rozebottels, enz. Want als de boter schaars wordt, hebben wij in jam 'n heerlijk en voedzaam smeersel voor 't brood.

Er werd „crystallosette" genoemd in 't bewuste artikeltje. Dit is 'n Duits saccharine-praeparaat. „Hermesetas" daarentegen heten de zeer kleine tabletjes, die in Zürich, dus in Zwitserland gemaakt worden. Die kan men in kleine doosjes van 500 stuks voor 43 ct. krijgen. 2 zulke tabletjes zijn voldoende voor 'n grote kop koffie, als men ze graag vrij zoet drinkt. Voor 'n grote schaal appelmoes gebruik ik b.v. acht tabletjes. Ik geloof niet, dat iemand neiging zal hebben, hoe langer hoe meer tabletjes in dezelfde hoeveelheid voedsel te doen — 't wordt al heel gauw akelig zoet. F. W.—B.

Geachte Partijgenote,

Het lezen van „De Proletarische Vrouw van 20 September bracht mij er toe om u iets te vertellen van mijn bezoek aan de Spaanse moeders, in Frankrijk.

U schreef over: „Onze kleine jongens en hun moeders."

Over de verschrikking van de oorlog èn zijn bombardementen van burgerbevolking leest men elke dag in de kranten.

Als ik het lees, zie ik weer de gebombardeerde steden en dorpen en zie ik weer de angstige kleine kinderen, als wij, verpleegsters, hun wonden verzorgden en de vliegers kwamen dan weer met een nieuwe lading en bombardeerden voor de vierde of vijfde maal boven het onbeschermde dorp.

Nu wilde ik de moeders van de kleine

jongens in Nederland iets van mijn laatste bezoek vertellen aan de vrouwen en kinder-kampen van de Spaanse vluchtelingen.

Wij zijn door het internationaal gebeuren bijna vergeten, dat er 'n Spaanse oorlog was, maar de slachtoffers zijn er nog!

Na 7 maanden, dat wij over de Spaans —Franse grens gevlucht waren, zag ik vele vrienden uit Spanje, die in Frankrijk zijn ondergebracht. Met velen heb ik gesproken en het leven daar gezien.

In een groot oud gebouw, op stenen grond, waren lange rijen stroo gelegd, als slaapplaatsen. Op een bovenverdieping stonden ledikanten met dunne dekens, die van de winter de oude mensen, kinderen en vrouwen niet voldoende zullen verwarmen. Op ehkele bedden waren lakens. Het geheel gaf de indruk, dat ze allen samen hun best deden om het netjes en schoon te houden. Al zal een huisvrouw in ons land een andere opvatting van netheid hebben. Boven de slaapplaatsen hingen de schamelen kleren, ook deze zijn niet op de winter berekend.

Ik zou door kunnen gaan en vertellen van eten, dat onvoldoende is, wat voedingswaarde betreft.

Nu hadden Mexico en nog een paar Amerikaanse republieken hun land voor hen opengesteld. Maar nu kwam de oorlog, wat nu?

Mogen wij vrouwen als een deel van de Socialistische Arbeiders-internationale hen vergeten?

Ik weet, dat er veel gevraagd wordt, maar denk ook aan deze kinderen, waarvan de vaders gevallen zijn in hun strijd voor recht en vrijheid, en de moeders gedood door de bommen, die vielen tot in de kleinste dorpen.

Bij het zien van de foto van partijgenote Isabelle Blume (in „De Prol. Vr." van 20 Sept.), dacht ik weer aan een gesprek in het ziekenhuis te Mureia. Zij vertelde, dat er met haar, vele verpleegsters gekomen, waren uit vele landen, alle als anti-fascisten om te helpen het leed van velen te verzachten.

Ik heb geleerd, dat er voor ons als vrouw nog een groot arbeidsveld open is en dat wij moeten gaan huis aan huis om het de moeders en vrouwen te vertellen.

Geen oorlog meer! Daarvoor moeten wij strijden: tegen het gevaar, wat de oorlog brengt.

Meer dan ooit hebben wij op onze post te staan.

Met partij groeten: TRIJN HULLEMAN.

DEMOCRATIE is een systeem van vrijheid voor ieder individu, om zijn gaven te ontplooien, waarvan de vooruitgang in hoge mate afhankelijk is. Het respect voor het individu is een maatscha ppelijk belang van de allereerste rang.

(Uit: Democratie en Selectie door Prof. Mr. W. A. Bonger.)