Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Pikant Inde nogal verontrustende artikelen, die onlangs inde pers verschenen over de scherpe concurrentie van de Duitse scheepsbouw („Tendenzmeldungen” volgens het orgaan van de Duitse metaalbewerkersbond) is onder meer ook beweerd, dat de Ruhrindustrie staal aan de binnenlandse scheepbouw levert voor 18 cent per kilo, terwijl de Nederlandse scheepsbouw 35 centen betalen moet. Dat kan wel waar zijn, schrijft nu de Duitse Metaalbewerkersbond, maar dat behoeft niet onze schuld te zijn. De exportprijzen van Duitsland worden nl. vastgesteld dooreen internationale contröle-commissie (International Controll-Commission of Germany) en deze heeft bepaald, dat Duitsland aan het buitenland duurder moet verkopen dan aan het binnenland ... Bovendien mag niet vergeten worden dat op de binnenlandse prijs voor het buitenland nog de invoerrechten, transportkosten enz. komen. Een tweede bericht dat we in het zelfde orgaan lazen en ons ineen brief van de Duitse Bond nog eens is bevestigd, is het volgende: Ongeveer tezelfdertijd dat de boven-

genoemde artikelen verschenen, is de reparatie van het Noorse stoomschip „Caican” aanbesteed. De opgegeven prijzen waren: Een Noorse werf 160.000 dollar, twee werven in Hamburg 137.000 dollar en als laagste ... de Rotterdamse Droogdok Maatschappij met slechts 78.000 dollar. Ook naar onze mening is dit voorbeeld wel een bewijs, dat we voorzichtig moeten zijn met de beweringen over de scherpe Duitse concurrentie wegens zijn slechte lonen, lage materiaalprijzen en dag en nacht werken. Desniettemin, waakzaamheid blijft geboden. Temeer nu de drie grote Westerse mogendheden Duitsland meer armslag geven. In' „De Volkskrant” van 23 November lazen we onder meer, dat in het onlangs afgesloten accoord Duitsland de vrijheid heeft gekregen, een onbeperkt aantal zeeschepen te bouwen, echter op voorwaarde, dat het de maat van 7200 ton en de snelheid van twaalf knopen per uur niet overschrijdt. Voor acht schepen, die groter en sneller mogen zijn, wordt echter een uitzondering gemaakt. Als de bovengenoemde bedragen bij de aanbesteding van het Noorse stoomschip „Caican” een maatstaf zijn, mogen wij verwachten dat de Nederlandse scheepsbouw uit de te verwachten Duitse opdrachten een graantje mee zal pikken. We zullen zien!

DE BOVAG VESTIGT ZICH TE ’s-GRAVENHAGE

(S.) De Bovag, de werkgeversorganisatie in het Automobiel- en Garagebedrijf, heeft haar kantoren van Amsterdam verplaatst naar Den Haag. waar zij aan de Stadhouderslaan een riant gebouw heeft betrokken. Op 15 November jl. vond de officiële opening onder zeer grote belangstelling, o.a. van de zijde van de Overheid, plaats. Zijne Excellentie de Staatssecretaris van Economische Zaken, mr W. C. L. van der Grinten sprak, nadat de voorzitter mr A. F. H. Jansen de aanwezigen welkom had geheten, de openingsrede uit. „Het betrekken, aldus Z.Ex. mr v.d. Grinten, vaneen nieuwe huisvesting is steeds, wanneer althans de huisvesting ruimer en rianter is dan die welke men verlaat, een vreugdevolle gebeurtenis. Dit' geldt voor ieder persoonlijk, dit geldt ook voor een organisatie. Wanneer wij in commerciële termen zouden spreken, zouden wij deze dag een reclame-dag voor de organisatie kunnen noemen. Er zijn verschillende redenen, waarom ik zei Z.Ex. gaarne mijn medewerking aan deze „reclame” wil verlenen. Inde eerste plaats zou ik als reden willen noemen, dat de bloei van vrije organisaties inde verschillende bedrijfstakken van grote betekenis voor onze welvaart is, De grote vraagstukken, waarvoor in deze tijd iedere bedrijfstak zich gesteld ziet vragen van research, van kwaliteitsverbetering, van vakopleiding, van bedrijfsvrede kan niet* iedere bedrijfsgenoot voor zichzelf oplossen, doch oplossingen zullen gevonden moeten worden in onderlinge samenwerking, in onderlinge samenspraak en overleg.” Daarna stond Z.Ex. stil bij'de komende publiekrechtelijke bedrijfsorganisatie en wees er op, dat deze slechts kan slagen, wanneer zij gedragen wordt door vrije organisaties „De vrije organisatie is de schakel tussen bedrijfsorgaan en bedrijfsgenoot. Zonder bloeiende vrije organisaties zal een publiekrechtelijke organisatie van het bedrijfsleven geen succes zijn.” O.a. wees Z.Ex. op de bijzondere waarde, die de bedrijfsorganisatie op publiekrechtelijke basis ontleent aan het feit, „dat hierin de

arbeid medezeggenschap wordt gegeven. De arbeid verkrijgt hierin organisatorisch een plaats.” Ook aan de vakopleiding, welke de volle aandacht .heeft van het bestuur van de Bovag, waarvoor een afzonderlijke Stichting de V.A.M. in het leven is geroepen, in welker bestuur ook vertegenwoordigers van de Uhiebonden zitting hebben, schonk Z.Ex. de nodige aandacht en wijdde hij waarderende woorden, daarbij de beschikking over vakbekwame arbeiders een levenskwestie voor ons land noemende. Gemis aan plaatsruimte belet ons verder op deze belangrijke rede in te gaan. Zo ook op het antwoord van de voorzitter, de rede uitgesproken door mr ir M. Goote, die namens de minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen het woord voerde en daarbij het werk van de V.A.M. zeer belangrijk noemde, alsmede op de ‘ beantwoording door de voorzitter van de V.A.M. de heer G. van Twist kunnen wij tot onze spijt niet ingaan. Nadat door de aanwezigen het gebouw in ogenschouw was genomen, begaven allen zich naar Schevenlngen waar in het Kurhaus aan een lunch, aangeboden door de Bovag, werd aangezeten. Tussen de gerechten door werd door onderscheidene sprekers het woord gevoerd, ’s Middags vond in het nieuwe gebouw eendruk bezochte receptie plaats. Het was voor de Bovag een belangrijke gebeurtenis. Echter niet alleen voor de Bovag, maar ook voor de werknemers, die in het automobiel- en garagebedrijf werkzaam zijn. De tijd dat de werknemers in een goed functionnerende patroonsorganisatie een gevaar zien, is reeds lang voorbij, omdat zij weten dat alleen door sterke wederzijdse organisaties het mogelijk is goede verhoudingen en arbeidsvoorwaarden tot stand te brengen en te handhaven. Daarom willen wij ook op deze,plaats het bestuur van de Bovag en van de V.A.M. van harte feliciteren, hierbij de wens uitsprekende dat in dit nieuwe gebouw vele wijze besluiten mogen worden genomen tot heil van alle bedrljfsgenoten betrokken bij deze belangrijke branche.

-Dl BUS ***DE LUS

Vorige iveek Zaterdagmiddag zijn wede stad in geweest, want al zeggen ive ieder jaar zo’n maand of drie van tevoren tegen mekaar, dat we deze keer niks aan Sinterklaas doen, het eind van het liedje is toch altijd, dat we op het laatste moment besluiten om toch maar een kleinigheidje te kopen. Dus kreeg Ans een nieuwe mantel en ik een pakje sigaretten. De bus ivas stampvol met kinderen en Rinus de chauffeur had er 10l in, er zoveel mogelijk in te

stoppen. Dat gaat op die manier: „Hier mijnheer, neem u die kleine zwartkop op schoot en die krullebol kan wel bij opoe zitten. Hij is zindelijk en opoe is het nog niet ontwend." Zo kreeg Ans een meisje te verzorgen, dat zo weggelopen kon zijn uiteen verhaal over elfjes en ik een tweeling. Twee lekkere boeven, die ineen minimum van tijd al m’n zakken hadden leeggehaald en „ome” tegen me zeiden. Ik vroeg waar ze naar toe gingen en ze vertelden, „dat ze naar de Sinterklaas van de Bond van vader gingen". Een ouder zusje verbeterde „naar het Sinterklaasfeest van de Bond", en op mijn vraag of ze ■dacht dat het een mooi feest zou worden, kivam er een enthousiast verhaal over vorig jaar. Ze hadden snoep gehad en er was een film en de Sinterklaas was er ook geweest. Maar. zo fluisterde zij in m’n oor vanwege de broertjes, het was niet de echte, maarde portier van de

bioscoop. Dat had zij gezien aan z’n grote schoenen. Bij één van de halten, toen er nog meer kinderen bijkwamen, kreeg Rinus bonje met een lange, uitgedroogde, magere juffrouw, die weigerde een kind op schoot te nemen. Zij protesteerde hevig en verklaarde, dat het al erg genoeg was dat een mens niet rustig inde bus kon zitten. „Laat die Bond zelf .maar een bus huren”, snibde ze. „Ik heb er al last genoeg van, want om de zoveel tijd komt er zo’n brutale vent bij me aan de deur om mijn man lid te maken en die kerels zijn zó lastig, dat je ze niet weg kan krijgen." Daar kan je dan nog lang plezier van hebben, mevrouw, verklaarde Rinus en als ik u een goede raad mag geven, dan moet je de bel afzetten en vroeg naar bed gaan. Dat spaart een hoop chagrijn én licht uit en als u voortaan gaat

lopen in plaats van met de bus, dan hebt u weer een dubbeltje verdiend en wij blijven met eigen volk. Ze ging er bij de volgende halte uit en de deur was nog maar nauwelijks dicht, of Rinus gaf vol gas, met de verzuchting: „Ik wou dat ik met dat dubbeltje beentjes getrouwd was!" ~7ioui^<ï

DE BETALINGEN IN DE DUITSE SCHEEPSBOUW De bewering, onlangs inde dagbladen gelanceerd, dat er inde Duitse scheepsbouw dag en nacht gewerkt wordt, zonder dat voor dit overwerk ook maar een pfennig extra-loon wordt betaald alleen voor arbeid op Zondag zou slechts acht procent worden gegeven zit de Duitse Bond erg hoog. Wij hebben dit al geconstateerd in het nummer van 29 October en wij vinden dit nu nog eens bevestigd in het orgaan „Die Industrie Gewerkschaft Metall” van 11 November jl. Daarin zijn van de districten Lübeck, Hamburg en Bremen berichten opgenomen over de vroegere en de tegenwoordige personeelbezetting der verschillende werven, alsmede over de betaling van eventueel over-

werk, ploegenwerk en arbeid op Zon- en feestdagen. Over het extra-loon voor ploegenwerk hebben wij in ons vorige artikel niet geschreven en daaruit is reeds de conclusie getrokken, dat daarvoor dus wel niets extra’s zal worden betaald. Ten onrechte, zoals uit de bovengenoemde berichten blijkt. Lübeck antwoordde: Alleen voor de derde ploeg (nachtploeg) wordt tien procent betaald. Bremen schreef: Voor ploegenwerk inde tijd tussen 18 en 6 uur tien procent. Duurt het ploegenwerk korter dan zes dagen, twintig procent. Hamburg rapporteerde; Ploegenwerk inde nachturen, ook wanneer dit steeds dezelfde ploeg is, tien procent. Deze nadere mededelingen brengen geen verandering inde reeds door ons gemaakte slotsom, dat wel is waar de betalingen bij ons gunstiger zijn, maar dat deze in Duitsland toch ook weer niet zó slecht zijn, als o.m. ir v.d. Pols, directeur van de Rott. Droogdok Mij, aan de pers heeft gesuggereerd.

toegekend, daar voor hem geen premies waren afgedragen. Het bestuur, kennis genomen hebbende van dit feit, besprak in één zijner vergaderingen dit geval en kwam daarbij tot de conclusie, dat deze afwijzing wel conform de reglementen was, maar toch sociaal niet kon bevredigen en aan een deskundige werd opdracht gegeven hieromtrent een nota samen te stellen en reglementswijzigingen voor te bereiden. Inmiddels vervoegde zich een delegatie van de kern van Efa Produka bij schrijver dezes en daarbij werd haar de toezegging gedaan dat zijnerzijds aan deze zaak de nodige aandacht zou worden geschonken en dat hij op het standpunt stond, dat de arbeiders vaneen dergelijke vergaande nalatigheid hunner werkgever niet de dupe zouden mogen worden. Werd nu afgewacht welk resultaat één en ander zou opleveren? Nafcfurlijk niet! De E.V.C. zag opnieuw zijn kans schoon en zou nu eens even blijk geven van haar inzicht en kunnen. De werkgever, die na-

latig was gebleven zijn verplichting tegenover het Fonds en zijn arbeiders na te komen, kreeg het nu met de E.V.C. aan de Stok. Geëist werd, dat zij alsnog haar verplichtingen tegenover het Fonds zou nakomen en anders.... Mis lezer, de verontwaardiging van de E.V.C. richtte zich niet tegen de werkgever, maar tegen het bestuur van het pensioenfonds en meer speciaal tegen de bestuurders van de Uniebonden, die van dat bestuur deel uitmaken. „De Werker" van 26 November jl. bevat een daverend artikel onder het opschrift „De Pensioenzwendel Arbeiders voor 70.000 gulden bestolen". Als dat niet pakt, pakt niemendal. Hoog van de toren wordt geblazen dat zij, de E.V.C., van het begin af heeft gewaarschuwd en geprotesteerd, enz. En toen het geval bij de Eta Produka zich aandiende, stelde de redactie van „De Werker" ons in haar nummer van 1 October jl. een paar vragen en daarop heeft zij, hoe durven die Uniebestuurders toch, nooit antwoord gekregen.

Natuurlijk niet, die hadden wel waf anders te doen. Zij konden,hun tijd beter besteden en direct, nadat de verplichtstelling ingevolge de Wet van 17 Maart 1949 was afgekomen, zijn door het bestuur van het bedrijfspensioenfonds de nodige maatregelen getroffen, opdat in dergelijke gevallen de arbeiders nimmer de dupe zullen worden, Het is niet erg prettig voor de E.V.C., dat ook deze kluit haar weer ontglipt. Het leek allemaal zo mooi. Het Bureau voor Rechtsbijstand van de E.V.C. had al een vordering tegen het Fonds ingediend, Deze zaak zou 2 December voorkomen. Het bestuur van het Fonds is echter met zijn voorbereidende werkzaamheden reeds voor genoemde datum gereed gekomen en heeft dit de betreffende werknemer medegedeeld. Dus een lelijke streep door de rekening van de E.V.C. Een publicatie dienaangaande, uitgaande namens het bestuur van het Fonds, is elders in dit nummer opgenomen. (zie voor de publicatie pagina 8)

3

Sluiten